Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 550/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 10 czerwca 2025r. sygn. akt II K 1007/23

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☒ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☒

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☐

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1

M. M. (1)

Partycypowanie przez oskarżoną w kosztach utrzymania zajmowanego wspólnie z jej matką domu

Wydruki przelewów

165 - 172

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1

Wydruki przelewów

Brak jest podstaw do kwestionowania prawdziwości tych dokumentów

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Obrończyni oskarżonej zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi:

1. Obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p,k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie wybiórczej i dowolnej oceny materiału dowodowego w postaci:

a. Zeznań M. M. (2) poprzez uznanie ich za wiarygodne i znajdujące potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, w sytuacji gdy zeznania świadka były wewnętrznie sprzeczne, świadek miał osobisty interes w składaniu zeznań na niekorzyść pokrzywdzonej, co związane było ze sporem o prawo własności do rodzinnego domu, a nadto pozostawał w otwartym konflikcie z oskarżoną, w związku z czym jego twierdzenia należało uznać za stronnicze, a przez to nie zasługujące na walor wiarygodności,

b. Zeznań świadka M. M. (3) poprzez uznanie, że świadek wskazywał na złośliwość zachowań oskarżonej wobec pokrzywdzonej, którą to okoliczność uznano za dowód winy i sprawstwa oskarżonej, w sytuacji gdy prawidłowa ocena zeznań świadka winna doprowadzić Sąd do wniosku, że pomiędzy stronami istniał jedynie konflikt na tle korzystania z nieruchomości i jej wyposażenia,

c. Zeznań świadka D. P. poprzez uznanie, że stanowią one dowód winy i sprawstwa oskarżonej, podczas gdy świadek nie miał żadnych informacji na temat relacji stron w okresie objętym aktem oskarżenia, nie był bezpośrednim ani nawet pośrednim świadkiem stosowania przemocy, natomiast nieporozumienia stron w okresie po 17.05.2023r. dotyczyć miały jedynie rozliczeń finansowych i rozbieżności charakterów,

d. Zeznań świadka E. S. poprzez dokonanie ich wybiórczej oceny i pominięcie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonej, tj. że w okresie sprawowania dozoru w rodzinie nie było nieporozumień, członkowie rodziny wzajemnie się szanowali, zaś a z przeprowadzonej przez świadka rozmów z sąsiadami nie wynikało, aby w miejscu zamieszkania stron dochodziło do znęcania się,

e. Zeznań świadka J. M. (2) poprzez dokonanie ich wybiórczej oceny i uznanie, że informacje o sytuacji w domu świadek miał tylko od oskarżonej, oskarżona była wulgarna i potrafiła być chamska, oskarżona wracała późno do domu, przy jednoczesnym pominięciu szeregu okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonej, tj., że świadek miał bezpośrednią wiedzę o relacjach stron, gdyż odwiedzał dom rodzinny, zaprzeczył stosowaniu przemoc}'- fizycznej przez oskarżoną, wskazał, że wszyscy członkowie rodziny stosowali wulgarny język oraz, że oskarżona została nauczona przeklinania przez rodziców, podkreślał, że pokrzywdzona ma tendencję do wyolbrzymiania pewnych sytuacji, a nadto wskazał, że osobą która zainspirowała cały konflikt był M. M. (2), zaś rzeczywiste nieporozumienie pomiędzy pokrzywdzoną i oskarżoną sprowadzało się jedynie do sposobu korzystania z nieruchomości i nie nosiło znamion znęcania się,

f. Nagrań przedłożonych przez pokrzywdzoną, poprzez uznanie, że dowód ten winien stanowić podstawę ustalenia faktów w sprawie, w sytuacji gdy oskarżona w przeciwieństwie do pokrzywdzonej nie miała wiedzy, że była nagrywana, nagrania wyrwane były z kontekstu sytuacyjnego, w związku z czym dowód ten nie przedstawia rzeczywistej relacji między stronami,

g. Zaświadczenie o stanie zdrowia psychicznego pokrzywdzonej poprzez przyjęcie, że dowód ten winien stanowić podstawę ustalenia faktów w sprawie, w sytuacji gdy lekarz wydający zaświadczenie nie był bezpośrednim świadkiem zdarzeń opisywanych przez pokrzywdzoną, w związku z czym wiedzę od nich czerpał od zainteresowanej,

h. Zeznań J. M. (1), poprzez przyznanie im waloru wiarygodności w zakresie w jakim podawała, że oskarżona znęcała się nad nią psychicznie i fizycznie, podczas gdy były one wewnętrznie sprzecznie oraz nie znajdowały potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym,

i. Wyjaśnień oskarżonej poprzez odmowę przyznania im waloru wiarygodności w zakresie w jakim oskarżona nie przyznawała się do popełnienia zarzuconego jej czynu, podczas gdy jej wyjaśnienia były zgodne z dowodami z zeznaniami świadków J. M. (2), E. S., D. P. i częściowo M. M. (3),

- co miało wpływ na treść wyroku, albowiem doprowadziło do uznania, że oskarżona dopuściła się popełnienia zarzuconego jej czynu.

2. Art. 170§1 pkt 1 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy oskarżonej w postaci potwierdzeń przelewów za okres lipiec-listopad 2023r. na okoliczność dokładania się przez oskarżoną do kosztów utrzymania domu, wobec uznania, że nie mają one znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie, w sytuacji gdy rzutowały one na ocenę wiarygodności oskarżonej, a nadto podważały wiarygodność dowodów służących za podstawę dokonywania ustaleń faktycznych w sprawie, tj. zeznań pokrzywdzonej, M. M. (2) i M. M. (3),

3. Błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia i mogących mieć wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, że oskarżona w okresie od 2020 roku do nieustalonego dnia września 2021 roku oraz od 17 kwietnia 2022 roku do!7 maja 2023 roku w S., znęcała się fizycznie i psychicznie na matką J. M. (1) w ten sposób, że bez powodu wszczynała awantury domowe, poniżała i ubliżała jej słowami powszechnie uznanymi za wulgarne i obelżywe, stosowała przemoc fizyczną w postaci popychania i uderzania w ciało czym działała na szkodę pokrzywdzonej, w sytuacji gdy oskarżona swoim zachowaniem nie wypełniła znamion przestępstwa znęcania się, gdyż pomiędzy stronami istniał jedynie konflikt co do sposobu korzystania z nieruchomości wspólnej, w który to konflikcie aktywna stroną była również pokrzywdzona, co miało wpływ na treść wyroku, albowiem doprowadziło do uznania oskarżonej za winną czynu z art. 207§1 k.k.

Ewentualnie, z daleko posuniętej ostrożności procesowej, w wypadku nie uwzględnienia przez Sąd powyższych zarzutów, zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

4. Rażącą niewspółmierność orzeczonej kary 4 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cel społeczny w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym, w sytuacji gdy stopień społecznej szkodliwości czynu, okoliczności popełnienia czynu, cele kar}' w zakresie społecznego oddziaływania i cele zapobiegawcze przemawiały za wymierzeniem kary łagodniejszej.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Ad. 1

Wbrew twierdzeniom autorki apelacji sąd rejonowy dokonał oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego zgodnie z kryteriami z art. 7 k.p.k. Z całą pewnością ocena ta nie jest oceną dowolną. Ocenie podlegał cały materiał dowodowy zarówno te dowody, które przemawiały za sprawstwem oskarżonej, jak i te dla nie korzystne. Stąd też absolutnie nie można twierdzić, iż doszło do naruszenia art. 410 k.p.k.

W realiach niniejszej sprawy podobnie jak w większości tego typu spraw głównym dowodem obciążającym oskarżoną są zeznania pokrzywdzonej. J. M. (1) konsekwentnie przez cały tok postępowania zeznawała, iż to oskarżona zachowuje się wobec niej agresywnie i prowokacyjnie, popycha, wyzywa wulgarnymi słowami wulgarnymi, wraca do domu po nocy zachowuje się wtedy głośno nie dając jej spać. Zdarzyła się nawet sytuacja, ze uderzyła ją w twarz.

Zeznania pokrzywdzonej znajdują potwierdzenie w zeznaniach brata oskarżonej M. M. (2), który widział jak oskarżona popycha swoja matkę, słyszał jak ją wyzywa. Twierdził, że mama nie może zwrócić uwagi oskarżonej gdyż ta od razu reaguje agresją

M. M. (3) – policjant, były dzielnicowy w swoich zeznaniach potwierdził, że pokrzywdzona skarżyła się na swoja córkę, na jej złośliwości.

D. P. – policjant, który obecnie jest dzielnicowym w miejscu zamieszkania pokrzywdzonej wbrew twierdzeniom zawartym w apelacji zeznał, że przyjmował telefoniczne informacje od brata oskarżonej, który zgłaszał awantury wszczynane przez M. M. (1).

J. M. (2) drugi brat oskarżonej zamieszkujący na stałe w (...) zeznał, iż jego zdaniem winę za skłócenie oskarżonej i J. M. (1) ponosi jego brat M.. Twierdził w swoich zeznaniach, że obydwie dzwoniły do niego i skarżyły się na siebie. Należy podkreślić, że świadek ten nie zamieszkuje wspólnie ze stronami i przez to nie posiada wiedzy odnośnie tego jak zachowywały się obydwie panie M. w okresie jak wspólnie zamieszkiwały. Zeznania tego świadka nie powodują, iż można relacje J. M. (1) uznać za niewiarygodne.

Wbrew twierdzeniom skarżącej sąd meriti nie czynił ustaleń na niekorzyść oskarżonej w oparciu o zeznania świadka E. S..

Z treści pisemnych motywów zaskarżonego wyroku nie wynika też aby sąd I instancji szczególnego znaczenia przydał zarówno dokumentacji dotyczącej leczenia pokrzywdzonej w poradni zdrowia psychicznego jak i nagraniom z przebiegu awantur przedłożonym w toku postępowania przygotowawczego.

W efekcie słusznie sąd ten dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonej potwierdzanym przez zeznania M. M. (2), korespondującymi z zeznaniami M. M. (3) i D. P.. W konsekwencji zasadnie odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonej.

Ad 2

Zarzut ten stał się nieaktualny, gdyż sąd okręgowy na rozprawie odwoławczej uwzględnił wniosek obrońcy oskarżonej zawarty w apelacji i przeprowadził dowód z dołączonych potwierdzeń przelewów na okoliczność ponoszenia przez oskarżoną częściowo kosztów utrzymania domu.

Na marginesie należy zauważyć, ze dowód ten w żaden sposób nie odbiera wiarygodności relacji pokrzywdzonej J. M. (1) czy też nakazuje dokonania oceny w inny sposób.

Ad 3

Z uwagi na fakt, iż sąd odwoławczy uznał za słuszną dokonaną przez sąd I instancji ocenę zgromadzonego materiału dowodowego a materiał ten jest kompletny nie znalazł podstaw do twierdzenia, iż sad meriti dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych. Zachowanie oskarżonej M. M. (1) nakierowane było na zadanie jej matce cierpień przede wszystkim psychicznych – wyzywanie, agresywna reakcja na zwracanie uwagi , nocne powroty do domu i głośne zachowanie, buntowanie przeciwko babci wnuczki jak również powodowały dolegliwości fizyczne – popychanie, uderzenie w twarz.

Zatem ustalenia sądu I instancji, ze oskarżona swoim zachowaniem wyczerpała znamiona przestępstwa znęcania są prawidłowe.

Ad. 4

Nie można zgodzić się z zarzutem, iż wymierzenie oskarżonej kary ograniczenia wolności za przypisane jej przestępstwo razi niewspółmierną surowością. Warto zauważyć, iż sąd skorzystał z możliwości art. 37a§1 k.k. a karę ograniczenia wolności orzekł w wymiarze 4 miesięcy a więc w dolnych granicach określając obowiązek wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy w najniższym wymiarze 20 godzin. Uwzględniając czasookres przypisanego oskarżonej przestępstwa, wiek pokrzywdzonej, sposób zachowania się M. M. (1) nie sposób twierdzić, iż kara ta jest niesprawiedliwa w sposób nie dający się zaakceptować. Zdaniem sądu odwoławczego zaproponowana przez obrończynię oskarżonej kara grzywny w ilości 150 stawek dziennych po 10 zł. każda będzie karą zbyt łagodną i nie odniesie pożądanego skutku zwłaszcza w zakresie jej ogólnoprewencyjnego działania.

Lp.

Zarzut

Pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

- niesłuszne niezastosowanie wobec oskarżonej M. M. (1) środka karnego w postaci zakazu zbliżania się do pokrzywdzonej J. M. (1), podczas gdy okoliczności popełnionego czynu oraz warunki osobiste oskarżonej i pokrzywdzonej uzasadniają zastosowanie określonego wyżej środka karnego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

W ocenie sądu odwoławczego orzeczenie środka karnego w postaci zakazu zbliżania się do pokrzywdzonej J. M. (1) w realiach niniejszej sprawy nie jest konieczne. Jak wynika z materiału dowodowego obecnie oskarżona nie zamieszkuje już wspólnie z pokrzywdzoną. Nic nie wskazuje też aby oskarżona wyrażała jakakolwiek chęć kontaktowania się ze swoją matką. W tej sytuacji orzekanie środka karnego, o którym mowa w zarzucie jawi się jako bezprzedmiotowe. Nie można stracić z pola widzenia, że sytuacje konfliktowe pomiędzy oskarżona a jej matką wynikały na bazie wspólnego zamieszkiwania. Spowodowane były tym, że pokrzywdzona nie akceptowała zachowania swojej córki a na zwracana uwagę oskarżona reagowała agresją. W sytuacji gdy M. M. (1) nie zamieszkuje już ze swoja matką wydaje się, iż odpada podstawa konfliktów. Warto nadmienić, iż brak tego środka nie powoduje, iż orzeczona wobec oskarżonej zaskarżonym wyrokiem kara nosi znamiona kary rażąco, niewspółmiernie łagodnej.

Wniosek

Na podstawie art. 427§1 k.p.k. w zw. z art. 437 § 1 k.p.k. obrończyni oskarżonej wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku, poprzez:

1. Uniewinnienie oskarżonej od popełnienia zarzuconego jej czynu,

2. Ewentualnie, w wypadku uznania oskarżonej za winną popełnienia czynu z art 207§1 k.k., na podstawie art. 207 § łk.k., przy zastosowaniu art. 37 a § 1 k.k. wnosi o wymierzenie Jej kary 150 stawek dziennych grzywny po 10 zł każda.

Pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w części poprzez orzeczenie wobec oskarżonej M. M. (1) środka karnego w postaci zakazu kontaktowania się i zbliżania się do pokrzywdzonej J. M. (1) na odległość 50 metrów, na okres 1 (jednego) roku,

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Zarzuty zawarte w apelacji obrończyni oskarżonej okazały się niezasadne. Również zawarte w niej wnioski nie zasługiwały na uwzględnienie.

Powyżej już wskazano dlaczego nie uznano za zasadny zarzut odnoszący się do nie orzeczenia w stosunku do oskarżonej środka karnego. Stąd też wniosek zawarty w apelacji pełnomocnika oskarżycieli posiłkowej również nie zasługiwał na uwzględnienie.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot utrzymania w mocy

Całość zaskarżonego wyroku

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Powyżej już przedstawiono powody nie uwzględnienia obu wniesionych w niniejszej sprawie apelacji. Nie znalazł też sąd odwoławczy żadnych okoliczności do ingerencji w zaskarżony wyrok z urzędu.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II

III

IV

Na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982r. prawo o adwokaturze sad okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. S. koszty nieopłaconej obrony oskarżonej w postępowaniu odwoławczym – 840zł i dalsze 193,20zł. podatku od towarów i usług.

Mając na względzie przepisy art. 636§1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 633 k.p.k. sąd okręgowy zasądził od oskarżonej na rzecz oskarżycielki posiłkowej kwotę 420zł. tytułem częściowego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym gdyż apelacje wywiedzione z obydwu stron okazały się nieskuteczne.

Z uwagi na trudną sytuację materialna oskarżonej i oskarżycielki posiłkowej sąd okręgowy zwolnił je od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. – art. 624§1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonej

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Uznanie oskarżonej winną popełnienia zarzucanego jej czynu oraz wymierzona jej kara

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

Pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Nie orzeczenie środka karnego

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☒

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana