Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 527/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 9 maja 2025r. sygn.. akt II K 1181/24

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☐

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1

I. Rażąca obraza przepisów postępowania karnego, która miała wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, w wyniku której Sąd dał wiarę tylko częściowym, niespójnym i niejednoznacznym zeznaniom świadków (w szczególności B. B. i I. P.), pomijając ich

wewnętrzne sprzeczności oraz istotne luki (np. brak jednoznacznej lokalizacji ujawnienia broni czy brak bezpośredniego związku oskarżonego z miejscem jej

znalezienia), a jednocześnie odmówił waloru wiarygodności

wyjaśnieniom oskarżonego, które były spójne, logiczne i

korespondowały z częścią zgromadzonego materiału dowodowego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Lp.

Zarzut

2

II. Rażąca obraza przepisów postępowania karnego, która

miała wpływ na treść orzeczenia a to art. 4 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., poprzez wydanie wyroku na podstawie jedynie wybranej części materiału dowodowego z pominięciem całości materiału dowodowego sprawy, w szczególności:

a) nieuwzględnienie pełnej treści opinii biologicznej i genetycznej, z której wynika, że nie można przyjąć obecności DNA oskarżonego na analizowanych próbkach broni (ślady 2.1, 3.1, 3.1.), zaś w jednym przypadku (4.1) obecność jego DNA jest tylko hipotetyczna i dotyczy śladu stanowiącego mieszaninę co najmniej trzech osób,

b) pominięcie przez Sąd istotnej okoliczności, że oskarżony jest członkiem (...) – środowiska (...), którego członkowie posiadają legalny dostęp do broni palnej w związku z posiadanymi pozwoleniami oraz uczestnictwem w zawodach i wydarzeniach rekonstrukcyjnych – w wyjaśnieniach oskarżony wskazywał, że broń znaleziona w pomieszczeniu mogła należeć do jednego z członków (...), z którym miał kontakty towarzyskie i organizacyjne. Sąd I instancji nie podjął jednak żadnych czynności zmierzających do weryfikacji tej wersji, nie przeprowadził stosownych dowodów w kierunku ustalenia właściciela broni, ani nie dokonał analizy środowiskowej – ograniczając się do jednostronnej oceny, że posiadanie broni przypisać należy oskarżonemu, mimo że okoliczności sprawy (status lokalu, krąg osób mających do niego dostęp ) nie wykluczały innych możliwości.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Lp.

Zarzut

3

III. Rażąca obraza przepisów postępowania karnego, która

miała wpływ na treść orzeczenia a to art. 167 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. – poprzez bezpodstawne oddalenie

wniosków dowodowych obrony o przeprowadzenie uzupełniających opinii z zakresu balistyki, genetyki i daktyloskopii, które miały na celu wyjaśnienie m. in.

czy broń nadawała się do wystrzeliwania naboi, a także czy

można było jednoznacznie przypisać oskarżonemu kontakt z

przedmiotem – mimo że aktualne opinie zawierały niewyjaśnione rozbieżności lub brakowało jednoznacznych wniosków.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Lp.

Zarzut

4

IV. Naruszenie przepisów postępowania karnego w postaci

art. 5 § 2 k.p.k. poprzez obciążenie oskarżonego wszelkimi

wątpliwościami (miejsce ujawnienia tzw. broni, posiadacz

broni, ustalenie funkcji broni), które miały istotne znaczenie dla zasad odpowiedzialności karnej za czyny przypisane oskarżonemu a Sąd wbrew dowodom przypisał kategoryczne fakty oskarżonemu

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Lp.

Zarzut

5

V. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na nieuprawnionym przyjęciu, że

oskarżony posiadał broń palną bez wymaganego zezwolenia, podczas gdy: -broń ujawniono w pomieszczeniu o niejasnym statusie własnościowym i dostępowym, do którego – zgodnie z zeznaniami świadków – dostęp miały również inne osoby (w tym żona I. P. pozostająca w sporze z oskarżonym na tle postępowania rozwodowego oraz karnego); -brak jest niebudzącego wątpliwości dowodu, że to oskarżony posiadał broń w rozumieniu art. 263 § 2 k.k. – w szczególności brak odcisków palców, DNA nie zostało jednoznacznie przypisane, a broń była uszkodzona i niezdolna do oddawania strzałów;

-opinia balistyczna jednoznacznie wskazała, że broń nie nadawała się do oddawania strzałów, co każe postawić pytanie, czy była to broń „zdolna do użycia” w rozumieniu przepisów ustawy o broni i amunicji – co z kolei mogło rzutować na samą kwalifikację prawną czynu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Ad. I

Pierwszy z zarzutów zawartych w apelacji okazał się niezasadny. Sąd I instancji w sposób swobodny, a nie dowolny, dokonał oceny zebranych w sprawie dowodów. Należy wskazać, że zarówno zeznania B. B., jak i I. P. nie posiadały jakichkolwiek cech, aby można byłoby ocenić je jako niewiarygodne. W sposób zbliżony przedstawili oni przebieg zdarzenia z dnia 21 marca 2024 r. Wszelkie luki, wiążące się chociażby z ujawnieniem dokładnego położenia broni, wiązały się przede wszystkim z długim okresem jaki dzielił zeznania złożone w postępowaniu przygotowawczym a zeznania złożone na rozprawie głównej (niespełna rok czasu). Sąd odwoławczy wskazuje, że powyższe luki lub nieścisłości wręcz zwiększają wiarygodność zeznań świadków, gdyż pokazują, że nie mają oni obmyślonych i wyuczonych wersji przestawianych wydarzeń. Jeśli dodamy do tego fakt, że B. B. jest funkcjonariuszem Policji i uczestniczy w związku z tym w wielu interwencjach, luki w pamięci są naturalnym zjawiskiem. Ponadto należy wskazać, że zeznania

świadków potwierdzają ponadto sporządzone protokoły przeszukania miejsca odnalezienia broni (k. 4-7) oraz oględzin miejsca (k. 8a-10). Sąd odwoławczy wskazuje również, że Sąd I instancji ustalając stan faktyczny wziął także pod uwagę wyjaśnienia oskarżonego, co dało wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku („Sąd dał wiarę oskarżonemu. Brak było dowodów przeciwnych, zatem Sąd uznał linię obrony oskarżonego za prawdziwą iż broń nie należała do niego” - k. 250).

Ad. II

Niezasadny okazał się także zarzut zawarty w pkt II apelacji. Sąd I instancji słusznie nie uwzględnił przy ustalaniu faktów dowodu z opinii z przeprowadzonych badań biologicznych (k. 116-128). Wnioski z przeprowadzonych badań okazały się bowiem niekategoryczne, nie mogły zatem być podstawą przypisania sprawstwa i winy. Wprowadzanie zaś do materiału dowodowego opinii, z których wynika wyłącznie fakt, że z uwagi na zebrany materiał biologiczny, nie było możliwe pewne przyjęcie obecności DNA oskarżonego w śladach, byłoby nieracjonalne i niecelowe, nie miałoby bowiem żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Odnosząc się z kolei do kwestii pominięcia przez Sąd I instancji okoliczności, że oskarżony jest członkiem organizacji (...)i z tego powodu broń znaleziona w pomieszczeniu mogła należeć do jednego z członków (...), z którym oskarżony miał kontakty towarzyskie i organizacyjne, należy wskazać, że jest to okoliczność zupełnie irrelewantna w niniejszej sprawie. Dla wypełnienia znamion przestępstwa z art. 263 § 2 k.k. nie jest bowiem konieczne określenie, że sprawca jest właścicielem broni. „Posiadaniem broni na gruncie art.

263 § 2 k.k. jest już zachowanie pasywne polegające na świadomym i celowym przyjęciu jej od innej osoby. Pojęcie posiadania odpowiada znaczeniu nadawanemu mu w języku etnicznym i oznacza każde faktyczne władanie czymś zarówno jak właściciel, ale i bez chęci zatrzymania dla siebie, np. tylko by używać krótkotrwale, jak i za kogo innego” (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2019 r., sygn. II Aka 282/18). Wyjaśnienia oskarżonego w niniejszej sprawie jednoznacznie wskazują na to, że oskarżony faktycznie przechowywał broń (jak wyjaśniał: „To mój znajomy B. R. (...) wiedząc, że należę do kółka (...) ok. 7 dni wcześniej niż to zdarzenie poprosił mnie o sprawdzenie czy broń jest sprawna czy da się ją naprawić”, „on przywiózł mi tą broń do domu. Ona była w pudełku”, „ta broń i te elementy były u mnie 7 dni” - k. 45, „elementy broni należącej do mojego znajomego B. R.zostały ujawnione w użytkowanej przeze mnie kuchni”- k. 88, „ja przetrzymywałem ją [broń] u siebie przez 7 dni. Stało się to dlatego, że on miał ją od razu zabrać, ale jej nie zabrał” - k. 188). Z powyższego wynika, że oskarżony świadomie przechowywał broń otrzymaną od swojego kolegi. W sprawie nie zachodziła więc konieczność ustalania właściciela broni czy ustalania statusu prawnego zajmowanego przez oskarżonego pomieszczenia bądź dostępu do niego.

Ad. III

Niezasadny okazał się także zarzut określony w pkt III apelacji. Sąd I instancji słusznie oddalił wnioski dowodowe obrony o przeprowadzenie uzupełniających opinii z zakresu balistyki, genetyki i daktyloskopii. Opinie sporządzone na potrzeby przedmiotowego postępowania były bowiem jasne, spójne i wewnętrznie niesprzeczne. Zawierały logiczne wnioski, odpowiadały na wszystkie pytania zadane przez Sąd. Nie było więc podstawy do przeprowadzenia opinii

uzupełniających, gdyż jak wskazuje się także w ugruntowanym orzecznictwie: „Dopuszczenie dowodu z opinii uzupełniającej jest możliwe jedynie wówczas, gdy dotychczasowa opinia jest niepełna lub niejasna albo, gdy zachodzi sprzeczność w samej opinii lub między różnymi opiniami w tej samej sprawie. Natomiast jeżeli opinia biegłego jest przekonująca i zupełna dla sądu, który swoje stanowisko w tym względzie uzasadnił, to fakt, że opinia taka nie jest przekonywująca (jest niepełna) dla stron procesowych, nie jest przesłanką dopuszczenia kolejnej opinii w oparciu o przepis art. 201 k.p.k.” - postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2025 r. sygn. I KK 494/24.

Ad. IV

Za zasadny nie może być uznany zarzut zawarty w pkt IV apelacji. W przedmiotowej sprawie nie doszło bowiem do wystąpienia jakichkolwiek wątpliwości co do winy i sprawstwa oskarżonego. Należy bowiem wskazać, że elementem wyznaczającym granice zasady in dubio pro reo jest inna zasada procesowa, a mianowicie zasada swobodnej oceny dowodów. Zebrany w sprawie wyczerpujący materiał dowodowy, który został oceniony w sposób swobodny przez

Sąd I instancji, pozwolił na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego. Sąd a quo logicznie i przekonująco uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. Jak wskazuje się w orzecznictwie „samo subiektywne przekonanie strony o istnieniu wątpliwości nie przesądza o naruszeniu zasady in dubio pro reo ( postanowienie SN z dnia 3 kwietnia 2012 r., sygn. V KK 335/11). Tak więc dla

oceny, czy nie został naruszony art. 5 § 2 k.p.k. , nie jest istotne zgłaszanie przez stronę coraz to innych wątpliwości, ale to jedynie, czy orzekający sąd rzeczywiście je powziął na tle realiów konkretnej sprawy i mimo to rozstrzygnął je na niekorzyść skazanego albo czy takie wątpliwości powinien on był powziąć. W niniejszej sprawie nie można mówić o wystąpieniu jakichkolwiek wątpliwości związanych z odpowiedzialnością karną oskarżonego.

Ad. V

W odniesieniu do zarzutu określonego w pkt IV apelacji obrońcy, należy na wstępie wskazać, że biegły z zakresu balistyki wprost wywiódł, że broń, którą posiadał oskarżony stanowi broń palną gazową w rozumieniu ustawy o broni i amunicji, na której posiadanie wymagane jest pozwolenie. Ponadto, jak wynika z art. 5 ust. 1 ustawy o broni i amunicji „gotowe lub obrobione istotne części broni lub amunicji uważa się za broń lub amunicję”, przy czym zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o broni i amunicji istotną częścią broni palnej jest m. in. zamek. Co prawda w

przedmiotowej sprawie biegły z zakresu balistyki przyjął, że dowodowy pistolet gazowy jest uszkodzony i ze względu na oderwanie lufy od szkieletu nie nadaje się do odstrzeliwania naboi i oddawania strzałów, jednakże podczas badania zamek pistoletu przełożono do pistoletu gazowego tego samego modelu, a następnie poddano próbom sprawnościowym poprzez odstrzelenie trzech pistoletowych naboi – wynik był pozytywny, broń działała sprawnie, naboje odstrzeliły prawidłowo. Co kluczowe w niniejszej sprawie, w judykaturze przyjmuje się, że „defekty broni, nadające się do usunięcia, nie pozbawiają danego urządzenia cech broni palnej.”

(postanowienie SN z dnia 29 października 2024 r. sygn. I KK 320/24). Wobec powyższego należy przyjąć, że fakt, iż broń, którą posiadał bez zezwolenia oskarżony, była niesprawna, jest zupełnie irrelewantny dla możliwości przypisania mu popełnienia przestępstwa z art. 263 § 2 k.k. Za niemające znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy należy uznać także okoliczności, że broń ujawniono w pomieszczeniu o niejasnym statusie własnościowym i dostępowym, do którego – zgodnie z zeznaniami świadków – dostęp miały również inne osoby, a także, że brak jest niebudzącego wątpliwości dowodu, że to oskarżony posiadał broń w rozumieniu art. 263 § 2 k.k. – w szczególności brak odcisków palców, a DNA nie zostało jednoznacznie przypisane. Należy w tym miejscu jeszcze raz wskazać, że z wyjaśnień oskarżonego jednoznacznie wynika, że to on przyjął broń od swojego kolegi, w celu zbadania,

czy jest ona sprawna i czy da się ją naprawić. Oskarżony wprost przyznał, że przechowywał wskazaną broń przez 7 dni w użytkowanym przez niego pomieszczeniu. W zebranym materiale dowodowym nie sposób dopatrzyć się żadnych okoliczności, które przemawiałyby za tym, aby uznać w tym zakresie wyjaśnienia oskarżonego za niewiarygodne. Wobec tego nie ma żadnych

wątpliwości, że to oskarżony posiadał broń, czym wypełnił znamiona przestępstwa z art. 263 § 2 k.k. Całkowicie bezpodstawna i nieracjonalna, we wskazanych okolicznościach, byłaby próba dowodzenia, że wskazaną broń miałaby posiadać inna osoba, która miała dostęp do pomieszczeń zajmowanych przez oskarżonego.

Wniosek

O uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji celem uzupełnienia postępowania dowodowego (w szczególności dopuszczenia uzupełniających opinii z zakresu genetyki, daktyloskopii i balistyki) oraz ponownej oceny całego

materiału dowodowego z uwzględnieniem zasad wynikających z art. 4, 7 i 410 k.p.k.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania nie było możliwe. W postępowaniu pierwszoinstancyjnym w sposób kompletny przeprowadzono postępowanie dowodowe, w wyniku którego w prawidłowy sposób przypisano oskarżonemu sprawstwo i winę. Żaden z zarzutów przedstawionych w apelacji nie okazał się zasadny, co omówiony w części wcześniejszej uzasadnienia. Nie było też podstaw, aby uchylić zaskarżony wyrok z powodu wystąpienia bezwzględnych przyczyn odwoławczych.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok sądu rejonowego w całości

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Powodem utrzymania zaskarżonego wyroku w mocy, był fakt, że wszystkie przestawione w apelacji zarzuty okazały się niezasadne. W sprawie Sąd odwoławczy nie dopatrzył się także żadnych okoliczności, które uprawniałyby do ingerencji w treść rozstrzygnięcia z urzędu.

Z uwagi na powyższe zaskarżony wyrok utrzymano w mocy.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II

Na podstawie art. 636§1 k.p.k. oraz art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 170 zł, w tym 150 zł opłaty. Sąd nie znalazł powodów do zwolnienia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, które i tak okazały się w niniejszej sprawie relatywne niewielkie.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Uznanie oskarżonego winnym popełnienia zarzucanego mu czynu

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☐

zmiana