Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 504/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 2 czerwca 2025r. sygn. akt II K 572/23

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

I a) obraza przepisów postępowania , która miała wpływ na treść przedmiotowego orzeczenia, to jest:

- art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., polegająca na oczywiście błędnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dokonanej w sposób sprzeczny z doświadczeniem życiowym, wskazaniami wiedzy i logiką poprzez przyjęcie, iż wyjaśnienia oskarżonego są częściowo niewiarygodne, a także pominięciu wniosków dowodowych obrońcy, co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść orzeczenia polegający na nieprawidłowym przyjęciu, iż T. P. popełnił zarzucane mu przestępstwo.

- art. 4 k.p.k. poprzez uwzględnienie okoliczności wyłącznie przemawiających na niekorzyść oskarżonego z pominięciem okoliczności przemawiających na jego korzyść;

- 5§2 k.p.k. poprzez nieuwzględnienie zasady in dubio pro reo i rozstrzygniecie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego T. P.;

b) naruszenie prawa materialnego a to jest art. 177§1 k.k. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w niniejszej sprawie wskutek błędnego uznania, iż zachowanie oskarżonego wyczerpywało znamiona tego przestępstwa, podczas gdy wymienionemu nie można zarzucić naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym poprzez niezachowanie szczególnej ostrożności podczas omijania innego pojazdu;

II z ostrożności procesowej zarzut rażącej niewspółmierności kary wymierzonej oskarżonemu T. P. w postaci kary grzywny poprzez nieuwzględnienie wszystkich dyrektyw wymiaru kary określonych w art. 53§1 i 2 k.k., co doprowadziło do tego, iż wymierzona oskarżonemu kara jest w odczuciu społecznym karą niesprawiedliwą, jej dolegliwość znacznie przekracza stopień winy, a nadto jest rażąco niewspółmierna do stopnia społecznej szkodliwości, podczas gdy cele kary oraz warunki osobiste oskarżonego wskazują, że w realiach niniejszej sprawy adekwatne byłoby zastosowanie wobec oskarżonego instytucji warunkowego umorzenia postępowania na okres próby wynoszący 2 lata, co również spełni cele kary w znaczeniu prewencji szczególnej i ogólnej.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Odnosząc się do zarzutu obrazy art. 7 k.p.k. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego to stwierdzić należy, że zarzut ten ma charakter czysto polemiczny. Sąd meriti w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku wprost wskazał jakie dowody uznał za wiarygodne, jakimi posługiwał się w rekonstrukcji stanu faktycznego a jakie uznał za niespełniające tego waloru. Słusznie sąd ten odrzucił wyjaśnienia oskarżonego i zeznania świadka B. K. (2). Trafnie nadał szczególnego znaczenia nagraniu z wideorejestratora pojazdu, który poruszał się za motocyklistą. Faktem jest ( co dostrzegł sąd rejonowy ), że pojazd ten poruszał się w pewnym oddaleniu od motocykla, którym jechał B. K. (1), to jednak mimo wszystko z zapisanego tam obrazu wyłania się wniosek, że zdarzenie nie mogło przebiegać tak jak opisywał w swojej relacji oskarżony i świadek B. K. (2). Z nagrania tego jednoznacznie wynika, że w momencie zdarzenia kierowany przez oskarżonego samochód marki F. (...) znajdował się w ruchu, dopiero później przemieszcza się w kierunku środka jezdni. Nie ma potrzeby przytaczania w tym miejscu szczegółowej oceny wskazanych dowodów przeprowadzonych przez sąd rejonowy w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, którą to ocenę sąd okręgowy przyjmuje jako własną. Stwierdzić tylko należy, iż trafnie sąd I instancji dał wiarę zeznaniom B. K. (1) a tylko częściowo przydał ten walor wyjaśnieniom oskarżonego i zeznaniom świadka B. K. (2).

Art. 4 k.p.k. jest przepisem o wysokim stopniu abstrakcji normatywnej i w braku powiązania go z innymi przepisami kodeksu postepowania karnego trudno jest aby zarzut ten ( naruszenia zasady obiektywizmu ) mógł być skutecznie sformułowany.

Odnośnie naruszenia art. 5§2 k.p.k. przypomnieć trzeba, że zasada wyrażona w tym przepisie ma zastosowanie wówczas jedynie, gdy nie można było wyjaśnić występujących w sprawie wątpliwości. Podkreślenia wymaga nadto, że żądane przez przepis art.5§2k.p.k. wątpliwości muszą mieć obiektywne uwarunkowania i muszą być stwierdzone przez sąd rozstrzygający sprawę. Naruszenie wyżej wskazanej zasady jest możliwe bowiem tylko i wyłącznie wówczas, gdy sąd orzekający rzeczywiście powziął wątpliwości , co do treści ustaleń faktycznych lub wykładni prawa, a wobec niemożności ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego. Wyrażona w art.5§2k.p.k. zasada nie nakłada w żadnej mierze na sąd obowiązku przyjęcia wersji najkorzystniejszej dla oskarżonego, lecz zakaz czynienia niekorzystnych domniemań w sytuacji, gdy stan dowodów nie pozwala na ustalenie faktów. Stanowczo trzeba stwierdzić, że tego rodzaju sytuacja nie wystąpiła w przedmiotowej sprawie, a zatem brak było podstaw do formułowania zarzutu obrazy powołanego przepisu..

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego przypomnienia wymaga, iż w orzecznictwie i doktrynie powszechnie przyjmuje się, że zarzut obrazy prawa materialnego może być skutecznie postawiony jedynie wówczas, gdy nie kwestionuje się ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd I instancji. Dopuszcza się jego łączenie z zarzutem błędu w ustaleniach faktycznych jako zarzutu ewentualnego ( zob. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 8 maja 2013r. sygn. akt II AKa 77/13, LEX nr 1322870 ). Jeżeli nieprawidłowe są ustalenia faktyczne, w oparciu o które sąd dokonał kwalifikacji prawnej czynu, to błędem pierwotnym jest błąd w tychże ustaleniach, a jego następstwem wadliwa kwalifikacja prawna ( zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 13 czerwca 2013r. sygn. akt II AKa 85/13, LEX nr 1331048 ).

Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut wskazany jako ewentualny. Sąd I instancji bowiem stosując art. 37a§1 k.k. za przypisane oskarżonemu przestępstwo wymierzył najłagodniejszą z kar przewidzianych w polskim kodeksie karnym, tj, karę grzywny. Ustalając jej wysokość na 150 stawek dziennych ( najniższa przewidzianą wskazanym przepisem ) a wysokość stawki ustalono na kwotę 15 zł. ( podczas gdy kodeks przewiduje możliwość określenia stawki dziennej na kwotę 10 zł. do 540 zł. ). Jeśli uwzględnić wagę naruszonych zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym i skutek w postaci spowodowania u pokrzywdzonego B. K. (1) obrażeń ciała skutkujących rozstrojem zdrowia na okres powyżej 7 dni to stwierdzić należy, że z cała pewnością kara ta ( odpowiadająca kwocie 2.250zł. ) nie jawi się jako kara rażąco, niewspółmiernie dolegliwa dla oskarżonego. Podobnie należy ocenić wysokość nawiązki ( w kwocie 2.000zł. ) orzeczonej od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego. Nie dostrzega sąd odwoławczy również rażącej niewspółmierności orzeczonej kary w tym, ze nie zastosowano wobec oskarżonego instytucji warunkowego umorzenia postepowania. Zgadza się sąd okręgowy z ustaleniami sądu I instancji co do stopnia społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu. Słusznie sąd ten uznał, że niezachowanie ostrożności przez oskarżonego do jakiego doszło w niniejszej sprawie jest na tyle poważne i powodowało daleko idące zagrożenie, że nie sposób jest przyjąć, że stopień społecznej szkodliwości można byłoby uznać za nieznaczny.

Wniosek

O zmianę zaskarżonego wyroku i odmienne orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uniewinnienie oskarżonego T. P. od zarzucanego mu czynu oraz stwierdzenie, że koszty sądowe w sprawie ponosi Skarb Państwa i zasądzenie na rzecz T. P. zwrotu poniesionych przez niego kosztów obrony z wyboru, ewentualnie – wyłączenie z ostrożności procesowej – o warunkowe umorzenie postępowania wobec oskarżonego na okres próby wynoszący 2 lata.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Powyżej przedstawiono już powody nie uwzględnienia zarzutów apelacji tym samym również wnioski w niej zawarte nie zasługiwały na uwzględnienie.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot utrzymania w mocy

Całość zaskarżonego wyroku

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Wcześniej już odniesiono się do zarzutów apelacji uznając je za niezasadne. Nie dostrzegł też sąd odwoławczy żadnych okoliczność z urzędu, które mogłyby spowodować wzruszenie zaskarżonego wyroku.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II

III

W związku z tym, iż oskarżyciel posiłkowy był na rozprawie przed sądem okręgowym reprezentowany przez pełnomocnika sąd zasądził od oskarżonego na jego rzecz koszty tej reprezentacji uznając, że zawiłość sprawy, jej charakter jak i przyczynienie się pełnomocnika do jej rozstrzygnięcia nie przemawia za zasądzeniem kwoty wyższej niż najniższa stawka przewidziana przez Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ( § 11 ust. 1 pkt 4 ).

Na podstawie art. 636§1 k.p.k. w związku z nie uwzględnieniem apelacji wywiedzionej w imieniu oskarżonego sąd obciążył go kosztami sądowymi za postepowanie odwoławcze, w tym opłatą w kwocie 225zł. za drugą instancję ( art. 3 ust. 1 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych ).

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Uznanie oskarżonego winnym popełnienia zarzucanego mu czynu oraz wymierzona mu kara

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana