Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 446/24

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 21 maja 2024r.

w sprawie sygn. akt II K 1778/23

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca oskarżonego

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

1.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

J. D.

i

G. W.

Oskarżeni J. D. i G. W. nie zrealizowali znamion ustawowych zarzuconego im przestępstwa z art. 278§1 k.k., zaś pierwszy z oskarżonych nie dopuścił się również przestępstw z art. 244 k.k. opisanych w pkt. 9 - 12 części wstępnej zaskarżonego wyroku.

Wyjaśnienia oskarżonego J. D. złożone w postępowaniu odwoławczym

Dokumenty i informacje przekazane przez Urząd Miasta C.

Zeznania świadka T. B.

k. 196 – 197;

k. 201-202, 206, 228;

k. 235-237.

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

------------------

-------------------------------------------------

--------------

---------

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Wyjaśnienia oskarżonego J. D.;

dokumenty i informacje przekazane przez Urząd Miasta C.;

zeznania świadka T. B..

Sąd Okręgowy uzupełnił w postępowaniu odwoławczym postępowanie dowodowe o wyjaśnienia oskarżonego J. D., zeznania świadka T. B., jak również dokumenty i informacje pozyskane z Urzędu Miasta C..

Zaznaczyć należy, że wyjaśnienia oskarżonego w kluczowych kwestiach korespondują z dokumentami dotyczącymi postępowania administracyjnego, które toczyło się z jego udziałem w sprawie, najogólniej rzecz ujmując, ubiegania się o ponowne uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi po drogach publicznych. Treść tych depozycji oskarżonego zasługuje zatem na aprobatę. Analiza natomiast dokumentów wytworzonych w tym postępowaniu administracyjnym potwierdza słuszność zaskarżonego wyroku, w zakresie w jakim Sąd Rejonowy uniewinnił oskarżonego od części zarzuconych mu czynów a zakwalifikowanych według art. 244 k.k.

Brak podstaw do zakwestionowania wiarygodności zeznań świadka T. B. złożonych w toku rozprawy apelacyjnej. Zaznaczyć jednak już w tym miejscu należy, że jego depozycje nie mają dla trafności zaskarżonego orzeczenia istotnego znaczenia. W kluczowych kwestiach pozostawały on bowiem spójne z pozostałymi dowodami wskazującymi na to, że w istocie należące do niego uprzednio przedmioty pozostawały w inkryminowanym czasie rzeczami niczyimi. Nie doszło zatem w okolicznościach niniejszej sprawy zamachu na mienie dla oskarżonych cudze.

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

---------------

------------------------------

--------------------------------------------------------------

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Apelacja prokurator:

I.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający istotny wpływ na treść wyroku
a polegający na przyjęciu, że dokonanie przez oskarżonych zaboru 10 sztuk obrazów w tym szkiców o łącznej wartości 1000 zł nie wyczerpuje ustawowych znamion czynu zabronionego, w sytuacji gdy bezsporne jest, że oskarżeni przyszli na teren budowy po czym podstępnie podali się za pracowników konserwatora zabytków, weszli do wnętrza budynku, obejrzeli co się w nim znajduje, wydali polecenie przeniesienia szafy z podwórka do wnętrza budynku i na oczach przebywających tam pracowników zabrali obrazy i szkice informując o tym, że stanowione zabytek i zostają przez nich zabrane co najmniej stanowi zabór rzeczy, a jeżeli nie to z całą pewnością wyczerpuje znamiona przywłaszczenia rzeczy w rozumieniu art. 284§3 k.k.;

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

II.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający istotny wpływ na treść wyroku
a polegający na bezkrytycznym za wiarygodne wyjaśnień podejrzanego J. D., że w dniach 6.10.2023r. 15.10.2023r. i 1.11.2023, 7.11.2023r. nie popełnił on zarzucanego mu czynu z art. 244 kk z uwagi na fakt, że nie widział o wyroku sądowym orzekającym zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych a zatem kierując w tych dniach pojazdem nie widział, że nie posiada uprawnień do kierowana pojazdami w sytuacji gdy kierując pojazdem nie posiadał polskiego prawa jazdy albowiem było ono zatrzymane na podstawie wyroku Sadu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 4.10.2022 r. o sygn. II K 755/22 a czas orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów upłynął w dniu 13 maja 2023 roku nadto musiał wiedzieć, że w dniu 21 maja 2023 roku był zatrzymany do kontroli drogowej nie posiadał uprawnień do kierowania pojazdami o czym poinformował go funkcjonariusz Policji podejmujący czynności, nie mniej jednak kierowali w w/w dniach pojazdem, wobec tego wyjaśnienia podejrzanego należy ocenić jako niewiarygodne a jeżeli Sąd uznał odmiennie to z całą pewnością w w/w dniach popełnił wykroczenia z art. 94 § 1 kodeksu wykroczeń i co najmniej za te czyny za czyny J. D. powinien zostać skazany;

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

III.  rażąca niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonego J. D. za przypisane mu czyny wyczerpujące znamiona z art. 244 k.k. z pkt. 3 - 4 i 6 - 8 i czyn z dnia 3.05.2023 r. wskazane w pkt. I części dyspozytywnej wyroku wskutek wymierzenia oskarżonemu przy przyjęciu art. 91 § 1 k.k. kary 1 roku ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym, środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 3 lat co powoduje, że tak orzeczona kara jest niewspółmiernie rażąco łagodna w stosunku do okoliczności przestępstwa i elementów podmiotowych czynu, stopnia społecznej szkodliwości czynu, wielości przestępczych zachowań oskarżonego, braku chęci zmiany swojego postępowania i przestrzegania porządku prawnego uzasadnia konieczność orzeczenia kary znaczenie surowszej.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

W pierwszym z zarzutów oskarżycielka publiczna zakwestionowała poczynione przez Sąd Rejonowy ustalenie faktyczne, zgodnie z którym oskarżeni G. W. i J. D. zarzuconym im w warunkach współsprawstwa zachowaniem nie wypełnili znamion czynu opisanego w pkt. 1 aktu oskarżenia, ewentualnie innego czynu zabronionego skierowanego przeciwko mieniu, a stypizowanego w art. 284§3 k.k. Wadliwości tego ustalenia apelująca doszukuje się przede wszystkim w sposobie działania oskarżonych. W jej bowiem ocenie wymowa zgromadzonych dowodów świadczy o tym, że w przedmiotowej sprawie doszło do bezprawnego przejęcia przez nich cudzej własności, skoro w celu objęcia obrazów, szkiców oraz szafy we władanie podali się za pracowników konserwatora zabytków wobec obecnych na terenie budowy pracowników budowlanych i w takich okolicznościach zabrali te obrazy, szkice, jak i szafę. Z argumentacją taką nie można się jednak zgodzić, bowiem słusznie Sąd Rejonowy oceniając całokształt materiału dowodowego wykluczył w odniesieniu do obrazów i szkiców winię oskarżonych, natomiast w odniesieniu do szafy również ich sprawstwo.

Sąd Rejonowy nie pominął powoływanych w analizowanym zarzucie okoliczności związanych ze sposobem działania G. W. i J. D., odrzucając w tym zakresie wiarygodność ich wyjaśnień, w których zaprzeczyli, że to oni pod pozorem realizowania zadań z zakresu ochrony zabytków pojawili się w dniu 28 kwietnia 2023r. na terenie remontowanego w S. budynku należącego do (...) Sp. z o.o. w S.. Nie ulega wątpliwości, że w inkryminowanym czasie to właśnie obaj oskarżeni podając się za konserwatorów zabytków weszli na teren tego obiektu, dokonali jego oględzin, a następnie zabrali stamtąd obrazy i szkice, jak i nakazali im wniesienie z podwórka do budynku szafy, wskazując przy tym obecnym tam pracownikom budowlanym, że zabezpieczają w ten sposób przedmioty zabytkowe. Takie ustalenie celnie Sąd meriti oparł na spójnych zeznaniach świadków R. S., A. N. i P. S. celnie dostrzegając, że dwaj ostatni rozpoznali oskarżonych zarówno na okazywanym im zdjęciu, jak również w toku niniejszego procesu.

Fakt natomiast, do którego prokurator przywiązuje wagę na kanwie subsumowania analizowanego zachowania G. W. i J. D. pod znamiona typu czynu zabronionego z art. 278§1 k.k., względnie z art. 284§3 k.k., a polegający na wprowadzeniu przez nich w błąd obecnych na miejscu zdarzenia pracowników budowlanych w osobach A. N. i P. S., co do uprawnienia do dokonywania tego rodzaju inspekcji na obiektach mających znaczenie dla kultury regionu, nie ma żadnego znaczenia. Byt obu tych przestępstw nie zależy przecież od podjęcia przez ich sprawców tego rodzaju podstępnej aktywności. Jakkolwiek na płaszczyźnie moralnej ten fragment zachowań oskarżonych ocenić należy krytycznie, tym niemniej przypisanie im analizowanych przestępstw nie jest w żaden sposób uzależnione od przedsięwzięcia działań podstępnych, natomiast zależy od ustalenia, że godzili analizowanymi zachowaniami w dobro prawnie chronione, jakim jest prawo własności służące wobec określonej ruchomości innej osobie.

Opierając się zatem na zgromadzonych dowodach wywieść należy, że w rozpoznawanej sprawie oskarżeni nie dokonali zamachu na cudzą rzecz ruchomą. Faktem jest, że znajdujące się na placu budowy przed remontowanym budynkiem obrazy i szkice, jak i wyniesiona tam podczas ich pobytu szafa znajdowały się na wyposażeniu tegoż budynku należącego do pokrzywdzonej spółki. W chwili zdarzenia rzeczy te znajdowały się jednak bezsprzecznie poza tym budynkiem i z uwagi na to, że przeznaczono je do wyrzucenia, to obrazy i szkice umieszczone zostały w kontenerze na odpady, natomiast szafa została przy tym kontenerze pozostawiona. Świadek A. N. w zeznaniach jednoznacznie wskazał przecież, że z wyjątkiem zabytkowych nart, które na polecenie właściciela obiektu zabezpieczone zostały w garażu, wszystkie pozostałe znajdujące się w będącym w fazie rozbiórki budynku przedmioty miały zostać wyrzucone. Dodał przy tym, że jeden z oskarżonych wszedłszy do znajdującego się przed budynkiem kontenera na śmieci owe obrazy i szkice z niego wyciągnął, po czym zaniósł je do pojazdu, którym wraz ze współoskarżonym przyjechali na teren budowy. Wskazał ponadto, że na polecenie oskarżonych szafę z powrotem przeniesiono do budynku, jak i że jeden z nich zastrzegł, że ją też będą zabezpieczali. Okoliczności te potwierdził również świadek P. S. wskazując ponadto, że wszystkie rzeczy wyniesione poza budynek, w tym umieszczone w znajdującym się tam kontenerze, były do przeznaczone do wyrzucenia. Dodatkowo właściciel firmy budowlanej realizującej prace rozbiórkowo – porządkowe w remontowanym budynku w osobie R. S. podniósł, że na czas remontu obiekt został oddany pod jego nadzór, a że reprezentujący inwestora T. B. przekazał mu, które cenne przedmioty należy zabezpieczyć w garażu, to uznał, że pozostałe nie przedstawiają dla niego wartości. Wskazany świadek, który nie był obecny na placu budowy w trakcie poddanego osądowi zdarzenia, nie wykluczył, że obrazy i szkice trafiły do kontenera na odpady, dodając przy tym, że przedmioty w nim umieszone przeznaczone były do wyrzucenia.

T. B. będący prezesem zarządu (...) Sp. z o.o. w S. i reprezentujący tę osobę prawną nie dysponował w początkowej fazie postępowania wiedzą na temat wyposażenia remontowanego obiektu, a jego ogólnikowa relacja oparta była jedynie na informacjach przekazanych mu przez R. S. i nie miała znaczenia dla prawnokarnego wartościowania zarzuconych G. W. i J. D. zachowań. Sąd Okręgowy w toku postępowania odwoławczego uzupełnił postępowanie dowodowe przesłuchując wskazanego świadka, jednak również relacja przezeń na tym etapie procesu złożona nie okazała się źródłem istotnych informacji. T. B. wskazał wówczas najpierw, że nie wie czy dawał R. S. polecenie wyrzucenia rzeczy znajdujących się w remontowanym obiekcie. Potwierdził jednak, że polecił mu zachować zabytkowe narty dodając, że co do pozostałych dał wolną mu rękę. Wskazał bowiem „Resztę rzeczy (poza zabytkowymi nartami – dopisek S.O.), które nie były śmieciami S. miał wyciągnąć z budynku i je na zewnątrz przechować, a te które nie miały wartości wyrzucić”.

Niezależnie jednak od uzgodnień pomiędzy inwestorem a przedsiębiorcą realizującym prace rozbiórkowo - porządkowe i tego czy rzeczywiście T. B. miał wolę, aby omawiane przedmioty pozostały na terenie remontowanego obiektu, bo w odniesieniu do tej kwestii jego relacja jest zupełnie nieczytelna, to z relacji opisanych świadków realizujących te roboty jednoznacznie wynika, że obrazy, szkice oraz szafa nie tylko zostały potraktowane jako bezwartościowe i przeznaczone do wyrzucenia, ale faktycznie do ich wyrzucenia doszło, przy czym w odniesieniu do obrazów i szkiców przez ich umieszczenie w kontenerze na odpady, natomiast w odniesieniu do szafy przez jej pozostawienie przy tym kontenerze. Jednocześnie świadek T. B. nie tylko nie dysponował wiedzą na temat wyposażenia budynku w analizowane przedmioty, bowiem, jak zeznał, podczas w nim pobytu, nie zwrócił nawet na nie uwagi, to w czasie poddanego osądu zachowania G. W. i J. D. nie był nawet obecny w miejscu prowadzonej inwestycji. Trudno nawet w oparciu o zeznania T. B. wywieść czy już po zabraniu tych ruchomości miał wolę ich zachowania, skoro stwierdził on „(...) jeżeli te obrazy trafiły do kosza na śmieci, to nie wiem czy jest to zgodne z moją wolą, bo jeżeli obrazy miały jakąś wartość, to nie jest to zgodne z moją wolą, a jeśli jednak nie miały wartości, to zostało to dokonane zgodnie z moją wolą”. Jeżeli nawet przyjąć, że zanegował zasadność decyzji podjętej przez pracowników realizujących prace rozbiórkowo – porządkowe co do wyrzucenia tych wszystkich analizowanych ruchomości, to ową negację sformułował dopiero po tym, jak przedmioty te zostały wyrzucone do kosza, względnie przy nim pozostawione w celu pozbycia się ich. Po drugie, oskarżeni o tych wszystkich uwarunkowaniach dotyczących uzgodnień pomiędzy inwestorem a przedsiębiorcą realizującym roboty budowlane, jak i tymi, które ten ostatni poczynił ze swoimi pracownikami, nie wiedzieli. Bezsprzecznie jednak T. B. dając R. S. wyraźny sygnał, które rzeczy znajdujące się w budynku mają zostać zachowane, jednocześnie wyraził wolę, że pozostałe przedmioty nie pozostają w jego zainteresowaniu. Powinien zatem spodziewać się utraty tych pozostałych elementów wyposażenia remontowanej nieruchomości.

Jakkolwiek porzucenie rzeczy w rozumieniu art. 180 k.c. oznacza wyzbycie się jedynie jej posiadania, bowiem dla wyzbycia się jej własności potrzebny jest jeszcze zamiar takiego z nią postąpienia. O tym zamiarze z reguły świadczą konkludentne fakty, jak np. postawienie jej przy pojemnikach na śmieci - wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 października 1973r., I CR 387/73, LEX nr 1673142. Okoliczności niniejszej sprawy, niezależnie od tego, że oskarżeni w inkryminowanym czasie bezprawnie podawali się za konserwatorów zabytków dokonujących kontroli remontowanej nieruchomości budynkowej, prowadzą do wniosku, że zabierając obrazy i szkice, które zostały wyrzucone do kontenera na odpady, dokonali legalnego wejścia we władztwo rzeczy niczyich. Godzi się w bowiem tym kontekście podnieść, że zgodnie z brzmieniem art. 180 k.c. właściciel może wyzbyć się własności rzeczy ruchomej przez to, że w tym zamiarze rzecz porzuci, co z kolei, zgodnie z art. 181 k.c., ma ten oto skutek, że własność rzeczy ruchomej nabywa się przez jej objęcie w posiadanie samoistne. Zarówno zatem brak zainteresowania analizowanymi przedmiotami ze strony przedstawiciela ich właściciela w osobie T. B., a wyrażające się w nieuwzględnieniu ich wśród ruchomości, które miały zostać zabezpieczone przed zniszczeniem, jak również pozostawienie wolnej ręki właścicielowi firmy budowlanej, a to R. S. co do tego, jak ma postąpić z obrazami, szkicami i szafą, co w konsekwencji doprowadziło do tego, że jego pracownicy A. N. i P. S. wynieśli je z budynku i obrazy oraz szkice umieścili w koszu na odpady, natomiast szafę pod ten kontener wynieśli również z zamiarem jej wyrzucenia, dobitnie wskazuje, że w inkryminowanym czasie były to już rzeczy porzucone. Jako zatem przedmioty porzucone mogły stać się przedmiotem zawłaszczenia, tj. sposobu nabycia własności przewidzianego w art. 181 k.c., polegającego na objęciu rzeczy ruchomej w posiadanie samoistne i władania nią jak właściciel. Podkreślenia wymaga przy tym, że posiadanie jest zachowaniem faktycznym, a skutek w postaci nabycia własności następuje ex lege, niezależnie od jakiegokolwiek oświadczenia woli osoby obejmującej ją w posiadanie. Skoro zatem G. W. i J. W. objęli porzucone obrazy i szkice w posiadanie samoistne, toteż nie przedsięwzięli żadnej aktywności wobec mienia cudzego. Nie zrealizowali zatem ani przestępstwa kradzieży, ani przywłaszczenia rzeczy zagubionej.

Tylko na marginesie podnieść trzeba, że przypisanie G. W. i J. D. przestępstwa przywłaszczenia rzeczy znalezionych, o co alternatywnie postulowała apelująca, nie byłoby możliwe również z tego powodu, że wykraczałoby poza granice przedmiotowe skargi zasadniczej. Zwrócić trzeba bowiem w tym kontekście uwagę na to, że przestępstwo przywłaszczenia popełnione zostaje nie w momencie objęcia przez sprawcę władztwa nad rzeczą ruchomą, ale przejawienia woli postąpienia z nią jak z własną ( animus rem sibi habendi) – wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2005r., V KK 15/05, LEX nr 157206. Czas popełnienia analizowanego przestępstwa przypada więc na osi czasu na moment zasadniczo późniejszy niż ten, w którym sprawca obejmuje rzecz ruchomą we władztwo, chociaż i ten wcześniejszy moment ma prawnokarne znaczenie dla bytu tego typu czynu zabronionego, bowiem pozwala na ustalenie czy sprawca objął rzecz (prawo majątkowe) w sposób niebezprawny – wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 stycznia 2006r., IV KK 376/05, OSNwSK 2006/1/35; wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 3 grudnia 1998r., II AKa 176/98, KZS 1999/6–7/72; A. Zoll (red.), Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz do art. 117-363. Tom II i III, Zakamycze 1999r., tezy 17 i 19; R. Zawłocki (red.) Przestępstwa przeciwko mieniu i gospodarcze, System Prawa Karnego, tom 9, Warszawa 2011, s. 115.

Odnosząc te spostrzeżenia do okoliczności niniejszej sprawy godzi się podnieść, że z pewnością działanie G. W. i J. D. polegające na zabraniu obrazów oraz szkiców, mogło być na kanwie postawionego im zarzutu rozpatrywane wyłącznie jako ich kradzież. Brak podstaw do przyjęcia, jak następnie oskarżenia z tymi rzeczami postąpili, a takie ustalenie pozwoliłyby na wnioskowanie co do ewentualnego zrealizowania znamiona występku z art. 284§3 k.k. Nietrafnie jednak skarżąca przekonuje, iż zabór rzeczy i następcze nimi zadysponowanie jak ich właściciel może być rozpatrywane jako ten sam czyn. To zaś oznacza, że przypisanie ad casu oskarżonym występku z art. 284§3 k.k. skutkowałoby ewidentnym wyjściem poza granice aktu oskarżenia i doprowadziłoby w konsekwencji do wystąpienia negatywnej przesłanki postępowania opisanej w art. 17§1 pkt. 9 k.p.k.

W odniesieniu natomiast do okoliczności dokonania zaboru szafy, to niezależnie od tych uwarunkowań dotyczących jej porzucenia, wskazać trzeba, że celnie Sąd meriti wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że brak podstaw dowodowych pozwalających na przyjęcie, że zabrali ją G. W. i J. D.. Rzecz w tym, że w krytycznym momencie nakazali oni pracownikom firmy budowlanej wniesienie tej stojącej przy kontenerze na śmieci szafy do budynku wskazując przy tym, że również ją będą zabierać, po czym jednak bez jej zabrania stamtąd odjechali. Chociaż bezsprzecznie szafa ta następnie zniknęła, co zostało stwierdzone po powrocie tych pracowników do pracy po tzw. długim weekendzie, to jednak z relacji wszystkich osób, które na tym obiekcie wykonywały prace rozbiórkowo – porządkowe, budynek nie posiadał dachu, przez co można było z łatwością się do niego dostać. Trafnie Sąd Rejonowy przyjął zatem, że nie zaoferowano dowodów wskazujących na to, że oskarżeni wrócili na teren remontowanego pensjonatu i zabrali z niego wskazany mebel. Wprawdzie jest to prawdopodobne, skoro wyrażali zainteresowanie tym przedmiotem, tym niemniej nawet najgłębsze przekonanie uczestników procesu karnego o istotnych dla sprawstwa okolicznościach, nie może zastępować dowodów ich potwierdzających.

Apelująca we wniesionym środku zaskarżenia zakwestionowała również ustalenie faktyczne Sądu Rejonowego, zgodnie z którym J. D. nie popełnił zarzuconych mu w pkt. 9 – 12 aktu oskarżenia czynów zabronionych zakwalifikowanych według art. 244 k.k. W ocenie oskarżycielki nietrafnie Sad I instancji ocenił jako wiarygodne wyjaśnienia tego oskarżonego, w których wskazywał, że w okresie od dnia 6 października 2023r. do dnia 7 listopada 2023r. nie wiedział o zapadłym wyroku nakazowym tegoż Sądu Rejonowego z dnia 4 września 2023r. w sprawie sygn. akt II W 1153/23, którym orzeczono wobec niego m.in. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 6 miesięcy. Zarzut ten niej jest trafny, a analizowanego ustalenia nie jest w stanie podważyć zapatrywanie skarżącej, że skoro w dniu 21 maja 2023r. oskarżony został zatrzymany do kontroli policyjnej, toteż posiadał wiedzę o braku uprawnień do kierowania pojazdami, a więc, że tymi zachowaniami wypełnił co najmniej znamiona ustawowe wykroczeń z art. 94§1 k.w.

Odnosząc się zatem do tego zarzutu wskazać należy, że Sąd Rejonowy rozstrzygnięcie uwalniające J. D. od odpowiedzialności karnej za zarzucone mu przestępstwa z art. 244 k.k., a których miał się dopuścić w okresie od 6 października 2023r. do 7 listopada 2023r. oparł zarówno na jego wyjaśnieniach, jak i zgromadzonych dokumentach. Sam oskarżony w składanych wyjaśnieniach jednoznacznie potwierdził, że wiedział o obowiązującym go w okresie od dnia 13 maja 2022r. do dnia 13 maja 2023r. zakazie prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, a orzeczonym wyrokiem tegoż Sądu z dnia 4 października 2022r. w sprawie sygn. akt II K 755/22. Na kanwie tego wywodu oskarżony przyznał się do popełniania zasadniczej większości zarzuconych mu czynów z art. 244 k.k., które zrealizował w tym czasookresie. Jakkolwiek zakwestionował, że kierował pojazdem w dniu 9 maja 2023r., jednak Sąd Rejonowy trafnie w tym zakresie oparł się na wiarygodnych zeznaniach świadka R. S., A. N. oraz P. S..

Jednocześnie Sąd Rejonowy w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku trafnie podkreślił, że J. D. w okresie realizowania zachowań datowanych na okres od 6 października 2023r. do 7 listopada 2023r. nie wiedział o kolejnym tożsamym zakazie orzeczonym wobec niego na okres 6 miesięcy wskazanym wyrokiem nakazowym w sprawie sygn. akt II W 1153/23, a który uprawomocnił się w dniu 6 października 2023r. Celnie Sąd meriti w nawiązaniu do tego zagadnienia wskazał, że orzeczenie to nie zostało oskarżonemu skutecznie doręczone. Logiczne są przy tym wyjaśnienia oskarżonego dotyczące analizowanej kwestii, a to, że w toku tego postępowania wykroczeniowego wskazał adres do doręczeń w kancelarii adwokata, który podejmował jego obronę we wspomnianej sprawie o sygn. akt II K 755/22 zaznaczając, że zapomniał ustanowić go obrońcą również w tym postępowaniu chronologicznie późniejszym. Stan wiedzy oskarżonego o zapadłym wyroku w sprawie o wykroczenie został ponadto jednoznacznie ustalony na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy o sygn. akt II W 1153/23. Rzecz w tym, że oskarżony w tym postępowaniu faktycznie wskazał adres dla doręczeń w kancelarii jednego z (...) adwokatów, któremu jednocześnie nie udzielił upoważnienia do obrony w tymże procesie. To zaś spowodowało, że skierowana na adres tej kancelarii przesyłka nie została podjęta i zwrócono ją Sądowi Rejonowemu po jej dwukrotnym awizowaniu. Brak zatem jakichkolwiek podstaw do kwestionowania ustaleń Sądu I instancji w tym zakresie, jako że wszystkie odnoszące się do tej kwestii dowody jednoznacznie zaświadczają, że oskarżony w okresie, kiedy realizował aktywności opisane w pkt. 9 – 12 aktu oskarżenia nie był świadomy, że zapadł i uprawomocnił się wyrok, którym orzeczono wobec niego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 6 miesięcy.

Nie podważają tego ustalenia rozważania skarżącej, zgodnie z którymi skoro J. D. został w dniu 21 maja 2023r. zatrzymany w S. do kontroli drogowej jako osoba nie dysponująca uprawnieniami do kierowania po drogach publicznych samochodami osobowymi, toteż powinien był przypuszczać, że zostanie orzeczony wobec niego zakaz kierowania pojazdami mechanicznymi. Jeżeli nawet takie przewidywanie powinien był mieć, to z pewnością na organach państwowych spoczywał obowiązek poinformowania go nie tylko o orzeczeniu wobec niego tego zakazu, lecz także o tym, na jaki okres go orzeczono i od kiedy on obowiązuje. Równie dobrze można jednak zakładać, że oskarżony mógł oczekiwać, że skorzystano w jego przypadku z możliwości odstąpienia od wymierzenia mu środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów.

Sąd Okręgowy w celu uzupełnienia materiału dowodowego odnoszącego się do tych wszystkich zagadnień w toku postepowania drugoinstancyjnego pozyskał komplet dokumentacji wytworzonej w toczącym się wobec J. D. w Urzędzie Miasta C. postępowaniu administracyjnym w przedmiocie zatrzymania mu brytyjskiego prawa jazdy oraz skierowania go na egzamin kontrolny w związku z przekroczeniem w dniu 9 listopada 2022r. dozwolonej liczby punktów karnych. Z tych przekazanych dokumentów wynika jednoznacznie, że dnia 9 listopada 2022r. funkcjonariusz reprezentujący Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. wystąpił do Prezydenta Miasta C. z wnioskiem o sprawdzenie kwalifikacji kierowcy J. D. do kierowania pojazdami wobec przekroczenia przez niego dopuszczalnej ilości punktów karnych. Następnie decyzjami Prezydenta Miasta C. z dnia 15 maja 2023r. orzeczono o skierowaniu oskarżonego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego oraz o zatrzymaniu oskarżonemu prawa jazdy. Od decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy oskarżony wniósł w ustawowym terminie odwołanie, jednak decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 26 czerwca 2023r. ta zaskarżona decyzja administracyjna została utrzymana w mocy uzyskując tym samym przymiot ostateczności.

To zaś oznacza, że w czasie kontroli drogowej J. D. przeprowadzonej w S. w dniu 21 maja 2023r. sprawa dotycząca najogólniej rzecz ujmując jego uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi pozostawała w toku, a decyzja ta nie była jeszcze wykonalna. Gdy jednak decyzja ta stała się ostateczna, to oskarżony dnia 6 września 2023r. poddał się badaniu psychologicznemu, w wyniku którego stwierdzono bark przeciwskazań do prowadzenia pojazdów m.in. kategorii B, jak również 7 września 2023r. poddał się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji uzyskując wynik pozytywny. Następnego dnia Prezydent Miasta C. otrzymał pozytywne orzeczenie psychologiczne dotyczącego oskarżonego i jednocześnie wystosował do Komendy Wojewódzkiej Policji w K. informację o pozytywnym wyniku kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji oskarżonego w zakresie m.in. kategorii B. W odniesieniu natomiast do pozostałych kategorii prawa jazdy, które J. D. w przeszłości posiadał, a o odzyskanie których nie ubiegał się w toku kontrolnego sprawdzenia jego kwalifikacji, została w dniu 18 września 2023r. wydana przez tego Prezydenta decyzja o cofnięciu tychże uprawnień. Ta ostatnia decyzja nie ma jednak w okolicznościach przedmiotowej sprawy żadnego znaczenia, bowiem objęte aktem oskarżenia czyny polegały na prowadzeniu przez oskarżonego pojazdu wymagającego posiadania prawa jazdy kategorii B.

Ogół tych okoliczności został przez Urząd Miasta w C. potwierdzony w odpowiedziach datowanych na 14 października 2024.r. oraz 13 listopada 2024r. Organ ten wskazał jednocześnie, że skoro J. D. posługiwał się wcześniej brytyjskim prawem jazdy, jak i ubiegał się o nabycie uprawnień w zakresie węższym niż te poprzednio posiadane, to z chwilą uzyskania pozytywnego orzeczenia psychologicznego oraz zdania kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji, nie odzyskał automatycznie prawa posługiwania się tym dokumentem, ale powinien był wystąpić o wymianę brytyjskiego prawa jazdy na polskie uiszczając stosowną opłatę administracyjną.

Zauważyć w tym kontekście należy, że w świetle orzecznictwa sądowo - administracyjnego rozróżnia się prawo jazdy jako konkretne prawo podmiotowe przynależne jednostce a nabyte przez nią w drodze aktu orzekania, od dokumentu stwierdzającego jedynie posiadanie nabytego uprawnienia. Na kanwie tego rozróżnienia trafnie przyjmuje się zatem, że wydanie dokumentu nie stanowi o nabyciu prawa do kierowania i nie jest czynnością konstytutywną, a jedynie deklaratoryjną. Uprawnienie do uczestniczenia w charakterze kierowcy w ruchu drogowym określona osoba nabywa bowiem po spełnieniu wymogów określonych ustawą, w szczególności zdania z wynikiem pozytywnym egzaminu państwowego - wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 listopada 2013r., III SA/Po 926/13, LEX nr 1411604.

Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazania wymaga, że zatrzymanie J. D. prawa jazdy nastąpiło na mocy ostatecznej decyzji, w której wskazano, że obowiązuje ona czasu wystąpienia następujących okoliczności, tj. uzyskania przez niego pozytywnego wyniku badania psychologicznego i poddania się egzaminowi kontrolnemu, a przy tym nie zastrzeżono, że odzyskanie przez niego tych uprawnień uzależnione będzie również od uzyskania stosownego dokumentu. Te wymogi, co już podniesiono, oskarżony spełnił w dniach 6 i 7 września 2023r. i wówczas właśnie uzyskał prawo kierowania po drogach publicznych pojazdami m.in. kategorii B. Pomimo zatem tego, że oskarżony nie uzyskał na potwierdzenie posiadania tego uprawnienia stosownego dokumentu, to jednak w znaczeniu materialnoprawnym był uprawniony do kierowania pojazdami, do prowadzenia których wymagane jest posiadanie uprawnień kategorii B. Nie występując o wydanie mu stosownego blankietu, nie dopełnił on zatem wyłącznie czynności materialno - technicznej, na podstawie której potwierdzone zostałoby posiadanie przez niego stosownych uprawnień. Także w tym zakresie w orzecznictwie sądów administracyjnych wyróżniono bowiem, że "wydanie prawa jazdy" w zależności od kontekstu można wykładać jako czynność materialnoprawną, a więc wydanie decyzji administracyjnej nadającej stronie uprawnienie do kierowania pojazdem lub pojazdami określonego rodzaju. Zwrot ten może zostać również użyty dla określenia czynności polegającej na wydaniu dokumentu potwierdzającego posiadanie przez określoną osobę uprawnienia, a więc w tym przypadku odnosić się będzie do czynności formalnej - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2006r., I OSK 972/05, LEX nr 265767.

Podsumowując zatem te rozważania wskazać trzeba, że J. D. od dnia 7 września 2023r. posiadał uprawnienie do kierowania po drogach publicznych pojazdami, do prowadzenia których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii B. Nie budzi przy tym wątpliwości, że zakresem penalizowania wykroczenia stypizowanego w art. 94§1 k.w. objęte jest zachowanie polegające na prowadzeniu m.in. na drodze publicznej pojazdu mechanicznego przez osobę nie mającą do tego uprawnienia. Poza tym zakresem plasuje się zatem aktywność polegająca na kierowaniu pojazdem przez osobę nieposiadającą przy sobie stosownego dokumentu stwierdzającego te uprawnienia.

Zauważyć ponadto należy, że prowadzenie pojazdów bez wymaganych dokumentów podlega osobnej penalizacji z art. 95 k.w. Zgodnie jednak z brzmieniem art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. prawo o ruchu drogowym w brzmieniu obowiązującym od dnia 5 grudnia 2020r., kierujący zasadniczo nie jest już zobowiązany posiadać przy sobie dokumentu prawa jazdy. W konsekwencji jego nieposiadanie przez J. D. nie realizowało znamion wykroczenia z art. 95 k.w. ani także żadnego innego.

Wykluczyć zatem należy, aby oskarżony prowadząc pojazd mechaniczny w ruchu lądowym w czasookresie od dnia 6 października 2023r. do dnia 7 listopada 2023r. popełnił czy to przestępstwo z art. 244 k.k., czy inny typ czynu zabronionego, w tym wykroczenie. Skoro ponadto, co już omówiono, oskarżony w tym czasie nie wiedział, że orzeczono wobec niego prawomocnym wyrokiem w sprawie sygn. akt II W 1153/23 zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, toteż nie był świadomy, że tenże zakaz łamie, jak i że w związku z tym orzeczeniem nie posiada uprawnień do kierowania pojazdami, do prowadzenia których uprawnienia odzyskał zaledwie kilkadziesiąt dni wcześniej. Te uwarunkowania czynią nawiązujący do tej materii zarzut z pkt. 2 apelacji skarżącej niezasadnym.

Oskarżycielka publiczna zakwestionował całość orzeczenia Sądu I instancji skupiając się jednak na podważeniu ustaleń skutkujących uniewinnieniem oskarżonego G. W. od popełnienia zarzuconego mu przestępstwa, jak i uniewinnieniem J. D. od części zarzuconych mu czynów. Jednocześnie na wypadek nieuwzględnienia tych zarzutów, apelująca we wniesionym środku odwoławczym podniosła również ewentualny zarzut rażącej niewspółmierności kary i środka karnego orzeczonych wobec oskarżonego J. D. za ciąg przestępstw z art. 244 k.k. Apelująca wskazała przy tym, że w realiach niniejszej sprawy są one zbyt łagodne w kontekście stopnia zawinienia tego oskarżonego i społecznej szkodliwości przypisanych mu przestępstw. Zarzut ten okazał się zasadny w części, w jakiej atakował orzeczenie o karze.

Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że w realiach niniejszej słusznym orzeczeniem podsumowującym przestępczą aktywność J. D. jest wymierzenie mu kary ograniczenia wolności. Uwzględniając bowiem dotychczasową jego niekaralność za przestępstwa oraz jego postawę w toku procesu, gdzie przyznawał się do popełnienia przestępstw, których faktycznie się dopuścił, jak i wyrażał rzeczywistą skruchę związaną z ich popełnieniem, dojść należy do przekonania, że posłużenie się przy wymierzaniu tej sankcji przez Sąd meriti art. 37a§1 k.k. było ze wszech miar zasadne. Orzeczony rodzaj sankcji uwzględnia z jednej strony wyrażony w art. 58§1 k.k. prymat kar wolnościowych nad izolacyjną. Z drugiej zaś strony, prawidłowo uwzględnia te opisane wyżej okoliczności łagodząco oddziałujące na odpowiedzialność karną oskarżonego. Apelująca nie kwestionuje przy tym słuszności postąpienia Sądu Rejonowego w zakresie doboru rodzaju kary i środka karnego, a jedynie kontestuje ich wysokość.

Zauważyć należy jednak, że rację ma apelująca, iż wymiar orzeczonej wobec J. D. kary ograniczenia wolności nie uwzględnia należycie stopnia jego zawinienia, stopnia społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów, jak również nie realizuje w prawidłowym stopniu ustawowych celów związanych z oddziaływaniem sankcji. Sąd Rejonowy wymierzając oskarżonemu J. D. karę 1 roku ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie w niewystarczającym stopniu uwzględnił powoływaną w pisemnych motywach okoliczność obciążającą w postaci kilkukrotnego naruszania obowiązującego go zakazu. Oskarżony niejednokrotnie wykazał zatem lekceważącą postawę wobec zapadłego uprzednio wobec niego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku. Ze swego rodzaju nieustępliwością godził zatem w dobro podlegające prawnokarnej ochronie, jakim jest prawidłowe funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości, co jednocześnie wskazuje na wysoki stopień społecznej szkodliwości czynów stanowiących osnowę przypisanego mu zaskarżonym wyrokiem ciągu przestępstw. Okoliczność ta przemawia za wymierzeniem mu kary ograniczenia wolności w granicach zbliżonych do górnego jej limitu zważywszy na to, że Sąd Rejonowy posługując się normą z art. 37a§1 k.k. wymierzył oskarżonemu sankcję nieprzewidzianą w ustawowym zagrożeniu opisanym w art. 244 k.k. Orzeczony przez Sąd Rejonowy wymiar kary był zatem nieuzasadnionym przejawem nadmiernej pobłażliwości względem oskarżonego w kontekście jego nagannej postawy.

Mając na względzie powyższe Sąd Okręgowy uznał, że konieczne jest podwyższenie wymiaru kary ograniczenia wolności orzeczonej wobec J. D. do 1 roku i 6 miesięcy uznając, iż konieczność wykonywania przez ten okres nieodpłatnych prac społecznie użytecznych pozytywnie wpłynie na jego postawę oraz uczyni zadość celom sankcji związanym z jej odziaływaniem generalnoprewencyjnym.

Wobec przypisania oskarżonemu ciągu przestępstw z art. 244 k.k., stosownie do brzmienia art. 42§1a pkt 2 k.k. w zw. z art. 91§1 k.k., Sąd Rejonowy zobligowany był do orzeczenia wobec J. D. środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Zgodnie z regulacjami wynikającymi z art. 53 k.k. stosowanymi również przy orzeczeniu o środkach karych Sąd orzekający winien mieć na względzie między innymi to, by dolegliwość środka karnego nie przekraczała stopnia winy oskarżonego i społecznej szkodliwości tych przypisanych mu zachowań, należycie uwzględniając przy tym cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma on osiągnąć względem oskarżonego, jak i te związane z prewencją generalną. Analiza opisanych już wektorów mających wpływ na orzekanie o oddziaływaniach penalnych prowadzi do wniosku, że w rozpoznawanej sprawie konieczne było orzeczenie wobec oskarżonego środka karnego powyżej ustawowego minimum, co też zostało uczynione przez Sąd I instancji. Wbrew jednak twierdzeniom apelującej orzeczony 3 - letni zakaz nie może zostać uznany za orzeczenie rażąco niewspółmierne w kontekście jego łagodności wobec tych omówionych już okoliczności, bowiem okres obowiązywania tego rozstrzygnięcia stanowi dla oskarżonego adekwatną dolegliwość. Orzeczony wymiar środka karnego należycie uwzględnia cele, jakie powinien spełniać, w szczególności uczyni zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości, dowodząc braku bezkarności sprawców tego typu zachowań, przez eliminację oskarżonego z ruchu drogowego w charakterze kierowcy na wystarczająco długi okres. Z tego względu zakres podniesionego zarzutu podważający słuszność wymiaru orzeczonego środka karnego pozostawał niezasadny. Również postulowane przez skarżącą podwyższenie tego środka karnego z 3 lat do lat 4 zdaje się wskazywać na to, że jego orzeczenie przez Sąd meriti nie zostało nawet przez nią potraktowane jako rażąco niewspółmierne, a co najwyżej jako niewspółmierne.

Wniosek

- uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,

ewentualnie:

- zmiana wyroku poprzez orzeczenie wobec J. D. kary 2 lat ograniczania wolności z obowiązaniem pracy w stosunku miesięcznym wynoszącym 30 godzin, orzeczenie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Powyżej wskazano okoliczności, z powodu których wyrok w zakresie uniewinniającym oskarżonych okazał się słuszny. Wniosek o uchylenie tej części zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi meriti nie zasługiwał na uwzględnienie. Jednocześnie nie można odmówić trafności zarzutowi apelującej, w zakresie w jakim atakował wymiar orzeczonej wobec oskarżonego J. D. kary ograniczenia wolności. Celnie zakwestionowała ona zaskarżony wyrok w tym zakresie dopatrując się rażącej niewspółmierności wymierzonej temu oskarżonemu kary, o czym szerzej w poprzedniej części uzasadnienia. Niesłusznie natomiast apelująca domagała się podwyższenia wymiaru orzeczonego środka karnego, co także już omówiono.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

4.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Pozostały zakres zaskarżonego wyroku, tj. niewymieniony w pkt 5.2 niniejszego uzasadnienia.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Przeprowadzona przez Sąd meriti ocena zgromadzonych dowodów, jak i ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę jego nie nasuwają zastrzeżeń co do ich prawidłowości. Uzupełnione postępowanie dowodowe potwierdziło ich słuszność. W tych okolicznościach zaskarżony wyrok jako prawidłowy i słuszny należało – w myśl art. 437§1 k.p.k. – utrzymać w mocy. Ponadto, w sprawie nie wystąpiły okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu na podstawie art. 435 k.p.k., art. 439§1 k.p.k., art. 440 k.p.k. i art. 455 k.p.k.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot i zakres zmiany

Podwyższenie orzeczonej wobec oskarżonego J. D. kary do 1 rok i 6 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym

Zwięźle o powodach zmiany

Wobec słuszności zarzutu apelacji odnośnie rażąco niewspółmiernego wymiaru orzeczonej wobec oskarżonego J. D. kary ograniczenia wolności,
zaszła w rozpoznawanej sprawie konieczność zmiany orzeczenia o karze zgodnie
z kierunkiem zaskarżenia. Powody które skutkowały reformacją zaskarżonego wyroku w omawianym zakresie zostały już omówione, toteż nie zachodzi potrzeba ponownego ich wysławiania.

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

---------------------------------------------------------------------

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

4.1.

---------------------------------------------------------------------

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

--------------

-------------------------------------------------------------------------------------------

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

Uwzględniając sytuację materialną oskarżonego J. D., Sąd Okręgowy kierując się względami słuszności, a więc działają na podstawie art. 624§1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k zwolnił go od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa.

Wobec nietrafności wywiedzionej przez oskarżycielkę publiczną apelacji w odniesieniu do wyroku zapadłego względem oskarżonego G. W., stosownie do brzmienia art. 636§1 k.p.k., Sąd Odwoławczy stwierdził, że koszty procesu w omawianym zakresie ponosi Skarb Państwa.

6.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

oskarżyciel publiczny

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

uniewinnienie oskarżonych od przypisanych im czynów

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana