Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 388/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 9 kwietnia 2025r. sygn. akt II K 294/24

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1. Obraza przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na treść orzeczenia (art. 438 pkt 2 kpk), tj.:

- art. 4 kpk, art. 5 § 1 i 2 kpk, art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk poprzez rozstrzygnięcie wszelkich występujących w sprawie wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, a także dokonanie selektywnej i jednostronnej oceny materiału zawodowego bez należytego uzasadnienia takiego stanowiska, co skutkuje oparciem orzeczenia na okolicznościach niepopartych dowodami oraz dokonanie oceny dowodów z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, tj. w sposób dowolny, a nie swobodny, poprzez:

- nieuwzględnienie w całości wyjaśnień oskarżonego P. O., w których oskarżony wyjaśnił, że nie uderzył oskarżyciela, a jedynie odepchnął go, gdy ten napierał na niego swoim ciałem oraz, że strony pozostają w konflikcie, a oskarżyciel wielokrotnie prowokuje sytuacje konfliktowe, wyzywając i popychając

oskarżonego oraz jego żonę,

- nieuwzględnienie zeznań świadka A. O., uznając je za niewiarygodne oraz sprzeczne ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w zakresie jakim świadek ten wskazał, że między oskarżonym a oskarżycielem doszło do szarpaniny, w trakcie której oskarżony tylko odepchnął oskarżyciela gdy ten chwycił go za szyję, a także w zakresie okoliczności dotyczących powstania u oskarżyciela obrażeń na ciele na skutek upadku oskarżyciela w trakcie prac remontowych związanych z wymianą pokrycia dachowego, kiedy to oskarżyciel upadł na podłoże wybrukowane kostką brukową,

- uznanie zeznań Z. K. za całkowicie wiarygodne, że oskarżony uderzył oskarżyciela prywatnego, co skutkowało wytoczeniem oskarżenia prywatnego, bez należytego uwzględnienia okoliczności dotyczącej wieloletniego konflikt miedzy stronami na tle sprawy spadkowej dotyczącej nieruchomości i istniejącego na tym tle dążenia oskarżyciela do wyrządzenia dolegliwości oskarżonemu, domagając się jego ukarania, a oskarżenie - w sprawie niniejszej jest jednym z przejawów takiego konfliktowego zachowania się oskarżyciela;

- uznanie zeznań świadka G. K. za wiarygodne, mimo iż świadek ten wyraźnie zeznaje, że pozostaje z oskarżonym w konflikcie powstałym po podziale majątku, spadkowego w związku z używaniem składników tego majątku a z zeznań tego świadka wynika, że jest negatywnie nastawiony do oskarżonego i już tylko z tego powodu przedstawia oskarżonego w złym świetle i wskazuje na niedozwolone zachowania oskarżonego;

- uznanie zeznań świadka D. O. za wiarygodne, mimo iż z ich treści wynika, że świadek nie widział zdarzenia i nie widział, że oskarżony zadaje pokrzywdzonemu uderzenie,

- uznanie zeznań świadków G. K., S. K., D. O. za wiarygodne, mimo iż zeznania wskazanych świadków były rozbieżne i korelowały z pozostałym materiałem dowodowym co do przebiegu zdarzenia, zachowania oskarżonego wobec oskarżyciela, sposobu w jaki oskarżony rzekomo miał uderzyć oskarżonego oraz skutków tego zdarzenia;

- uznanie za wiarygodny materiał dowodowy dokumentów w postaci: Historii zdrowia poszkodowanego z dnia 06.07.2024r., zaświadczenia lekarskiego wydanego przez lekarza chirurga W. K., dokumentacji fotograficznej, mimo iż dokument w postaci Historii zdrowia poszkodowanego z dnia 06.07.2024r. nie zawiera opisu obrażeń ani ich lokalizacji nieznany jest czas powstania dokumentacji fotograficznej, a opinia biegłego medyka sądowego nie przesądza, że do obrażeń na ciele Z. K. doszło w okolicznościach przez niego podawanych, zaś biegły medyk sądowy jedynie nie wykluczył możliwości, że obrażenia u Z. K. powstać mogły w trud sposób jak to podawał Z. K..

2. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mogący mieć wpływ na treść orzeczenia (art. 438 pkt 3 kpk), tj.:

- ustalenie, że oskarżony dopuścił zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wzroku na podstawie materiałów dowodowych zebranych w przedmiotowej sprawie, w szczególności zeznań świadków Z. K.. G. K., S. K. i D. O. uznając je za wiarygodne, podczas gdy są one niezgodne z innymi materiałami dowodowymi (wyjaśnieniami oskarżonego, zeznaniami A. O., dokumentacją medyczną, opinią biegłego medyka;

- uznanie, że oskarżony dopuścił się zarzucanego czynu i uderzył Z. K. w okolice nadbrzusza, czym spowodował naruszenie czynności narządu ciała trwające nie dłużej niż 7 dni, podczas gdy nie udało znaleźć pewnych dowodów potwierdzających zarzut popełnienia przestępstwa, co wyklucza karalność.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Ad. 1 Zarzut obrazy przepisów postępowania jest niezasadny.

Art. 7 k.p.k. ( określający zasadę swobodnej oceny dowodów ) stanowi, że organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.

Przekonanie sądu orzekającego o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. wtedy, gdy: a) jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.), i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2§2 k.p.k.), b) stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.), c) jest wyczerpujące i logicznie - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - umotywowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424§1 pkt 1 k.p.k.). Pogląd taki, który sąd okręgowy w całości podziela, wyraził Sąd Najwyższy w nadal aktualnym wyroku z dnia 22 lutego 1996 r., sygn. akt II KRN 199/95 ( OSN PiPr 1996/10/10; zob. także - wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 1974 r., sygn. akt Rw 618/74, OSNKW 1975/3-4/47; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1990 r. , sygn. akt WRN 149/90, OSNKW 1991/7-9/41).

Wbrew twierdzeniom zawartym w apelacji obrońcy oskarżonego dokonana przez sąd I instancji analiza dowodów jest wszechstronna i nie narusza reguł zawartych w przepisach art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. Sąd brał pod uwagę wszystkie zebrane dowody, czemu dał wyraz w pisemnym uzasadnieniu wyroku. Odnosząc się do kwestii obrazy art. 410 k.p.k. stwierdzić należy, iż skarżący nie wykazał jakie dowody nie przeprowadzone na rozprawie stanowiły podstawę ustaleń sądu meriti, bądź jakie dowody przeprowadzone na rozprawie zostały pominięte przez sąd w procesie rekonstrukcji stanu faktycznego.

Prawidłowo sąd ten ocenił zgromadzone w sprawie dowody, przede wszystkim osobowe. Słusznie odmówił wiarygodności twierdzeniom oskarżonego, iż nie uderzył on swojego wujka a tylko chciał mu zwrócić uwagę w związku z tym iż kilka dni wcześniej „naubliżał” on jego żonie i teściowej. Słusznie sąd rejonowy uznał, że relacja jego nie znajduje potwierdzenia w szeregu innych dowodach przeprowadzonych w sprawie. Składane wyjaśnienia zaś są przyjętą linią obrony i maja na celu umniejszenie odpowiedzialności.

Odnosząc się do zeznań świadka A. O. – żony oskarżonego wskazać należy przede wszystkim, iż zeznała ona, że nie widziała inkryminowanego zdarzenia a jego przebieg zna z relacji swojego męża. Razem z mężem pozostają w konflikcie z oskarżycielem prywatnym. W tej sytuacji trudno jest uznać, że sąd I instancji odrzucając jej zeznania w procesie rekonstrukcji stanu faktycznego postąpił błędnie. Kwestia zaś tego, ze jakiś czas wcześniej widziała ona jak oskarżyciel upadł na ziemię w trakcie prac remontowych nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Zeznania pokrzywdzonego Z. K. odnośnie przebiegu inkryminowanego zdarzenia zaś korespondują z zeznaniami G. K., S. K. a także po części D. O.. Świadkowie potwierdzili, że oskarżony kłócił się z oskarżycielem prywatnym, wyzywał go, w ręce miał pałkę teleskopową, która w pewnym momencie uderzył pokrzywdzonego.

Nawet D. O. – syn oskarżonego zeznał, ze widział jak ojciec poszedł za garaż, trzymał w ręku jakiś przedmiot, który przypominał jakąś rurkę, pałkę, słyszał, że doszło pomiędzy nimi do jakiejś wymiany zdań. Po tym zdarzeniu oskarżyciel był jakby w szoku podniósł koszulkę i pokazywał mu ślad.

Nie sposób uznać za zasadny zarzut iż sąd meriti uznał za wiarygodny materiał dowodowy w postaci dokumentacji lekarskiej i opinii biegłego lekarza. Wręcz przeciwnie są to dowody sporządzone - zarówno dokumentacja jak i opinia - przez osoby całkowicie obce do stron, zupełnie niezainteresowane rozstrzygnięciem sprawy, co do których brak jest jakichkolwiek podstaw a by wątpić w ich kompetencje. Oczywistym jest przy tym, że nie przesądzają same z siebie sposobu powstania obrażeń u pokrzywdzonego jednak biorąc pod uwagę pozostały materiał dowodowy pozwalają na ustalenie sposobu powstania tych obrażeń.

Ad. 2 Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych

Należy zaznaczyć, iż sąd meriti przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób drobiazgowy, wyczerpał wszystkie możliwości dowodowe. Dokonując zaś oceny tak zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego sąd rejonowy nie dopuścił się jakichkolwiek uchybień. Ocena ta zgodna jest z kryteriami zawartymi w art. 7 k.p.k. w tej sytuacji nie sposób jest zarzucić sądowi I instancja, że dopuścił się on błędów w ustaleniach faktycznych odtwarzając rzeczywisty przebieg zdarzenia.

Zdaniem sądu odwoławczego zarzut ten ma charakter czysto polemiczny co czyni go niezasadnym.

Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu odmiennego poglądu nie wystarcza do wniosku o popełnieniu przez sąd istotnego błędu ustaleń – choć odmienna ocena jest naturalnie prawem apelującego. Zarzut taki powinien wskazywać nieprawidłowości w rozumowaniu sądu w zakresie istotnych ustaleń, nie może się on ograniczać do wskazywania wadliwości sędziowskiego przekonania o wiarygodności jednych, a niewiarygodności innych źródeł, czy środków dowodowych, lecz powinien wskazywać konkretne wady w samym sposobie dochodzenia do określonych ocen, przemawiające w zasadniczy sposób przeciwko dokonanemu rozstrzygnięciu. Sąd I instancji czyniąc ustalenia w zakresie rekonstrukcji stanu faktycznego dokonał wszechstronnej i dokładnej analizy przeprowadzonych dowodów, respektującej wymogi stawiane przez wspomniany już wyżej przepis art.7 k.p.k., tym samym ustalenia sądu I instancji jako czyniące również zadość wymogom stawianym przez art.4k.p.k. czy art.5§2k.p.k. nie mogły być poddane ingerencji apelacyjnej, zaś sąd okręgowy nie mógł zajmować odmiennego stanowiska.

S koro, jak wyżej już wskazano sąd meriti dokonał prawidłowej oceny zeznań świadków – samego pokrzywdzonego Z. k., G. k. i S. K., którzy twierdzili, iż oskarżony uderzył pałką teleskopowa pokrzywdzonego i korespondujących z nimi zeznań D. O. oraz zaświadczenia lekarskiego i opinii biegłego lekarza to poczynione na ich podstawie ustalenia odnośnie przebiegu inkryminowanego zdarzenia należy uznać za prawidłowe.

Wniosek

Skarżący wniósł o:

1. Uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku

2. Nieobciążanie oskarżonego kosztami postępowania odwoławczego i wydatkami w sprawie i zasądzenia ich od oskarżyciela prywatnego Z. K., za postepowania obu instancji

3. Zasądzenie od oskarżyciela prywatnego na rzecz oskarżonego poniesionych kosztów obrony ustanowionej z wyboru według norm przypisanych w wysokości podwójnej stawki minimalnej obliczonej zgodnie z właściwymi przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 202roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędy za postępowania obu instancji.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Powyżej już przedstawiono powody nie uwzględnienia apelacji wywiedzionej przez obrońcę oskarżonego. Skoro sąd odwoławczy nie uznał za zasadne zarzuty w niej zawarte to również zawarty w niej wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego nie zasługiwał na uwzględnienie.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot utrzymania w mocy

Całość zaskarżonego wyroku

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Sąd odwoławczy nie podzielił zarzutów zawartych w wywiedzionym środku odwoławczym o czym wyżej była już mowa. Umarzając warunkowo postępowanie sąd prawidłowo ustalił stopień społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu, jak i stopień jego zawinienia. W tej sytuacji zaskarżony wyrok jako słuszny należało utrzymać w mocy

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II

III

Mając na względzie przepisy art. 636§1 i 3 k.p.k. wobec nie uwzględnienia apelacji wywiedzionej przez oskarżonego uzasadnionymi kosztami procesu poniesionymi przez oskarżyciela prywatnego ( z tytułu udziału jego pełnomocnika w postepowaniu odwoławczym ) należało obciążyć oskarżonego. Dlatego też sąd okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela prywatnego kwotę 840zł.

Z tych samych powodów ( wobec nie uwzględnienia apelacji wywiedzionej przez oskarżonego ) w oparciu o przepis art. 7 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych są okręgowy wymierzył oskarżonemu opłatę w kwocie 60zł. za postępowanie odwoławcze.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Uznanie oskarżonego winnym popełnienia zarzucanego mu czynu

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana