Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 227/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 6 lutego 2025r. sygn. akt II K 201/24

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Obrońca oskarżonego zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

i. w części zaskarżonego punktu 1. na mocy art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.:

1. obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 7 k.p.k., która miała wpływ na treść orzeczenia, polegającą na naruszeniu przez Sąd I instancji zasady swobodnej oceny dowodów oraz braku wszechstronnego rozważenia przez Sąd I instancji całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wraz ze wszystkimi istotnymi okolicznościami ujawnionymi w sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mającego wpływ na treść wyroku, poprzez przyjęcie, że:

a. oskarżony uporczywie nękał byłą żonę i syna, a jego zachowanie przybierało różne formy: uporczywie śledził syna, jeżdżąc za nim samochodem, wyczekiwał aż wyjdzie z domu lub ze szkoły, nieustannie jeździł w okolicach ich domu, wystawał pod nim, kierował w ich stronę obraźliwe słowa oraz groził, przez co dopuścił się popełnienia czynu stanowiącego występek z art. 190a § 1 k.k, podczas gdy, w sprawie należało prawidłowo ustalić, że zachowanie oskarżonego wobec małoletniego syna mieściło się w sferze jego władzy rodzicielskiej, z którym próbował jedynie nawiązać kontakt, a poczucie zagrożenia nie wystąpiło ani u syna oskarżonego E. S., ani u byłej żony B. S., bowiem brak jest ku takiemu ustaleniu materiału dowodowego, poza subiektywnym twierdzeniem pokrzywdzonej;

b. zgromadzony materiał dowodowy wykazał. Że oskarżony miał szczególne nastawienie psychiczne by uporczywie nękać byłą żonę B. S. i syna E. S. (red.) i za wszelką cenę chciał postawić na swoim, podczas gdy sprawstwa zarzucanego oskarżonemu czynu nie potwierdził materiał dowodowy w postaci zeznań świadków przesłuchanych wtoku postępowania;

c. negatywne nastawienie syna do oskarżonego wynika z tego, że za każdym razem kiedy widzi syna w jego obecności i jego kolegów kieruje obraźliwe wyzwiska do matki, siostry i dziadków chłopaka, kiedy niniejszego nie wykazano, a sytuacja z dnia 02 września 2023 r. miała charakter jednostkowy;

d. w sprawie kluczowym byt fakt, iż syn oskarżonego jasno komunikował ojcu, że nie chce z nim utrzymywać kontaktu, kiedy niniejsze nie przeważa o wypełnieniu znamion czynu zabronionego oraz pomijając przy tym, że niechęć dziecka w relacji ojciec - syn, wbrew twierdzeniom matki E., pozostaje poza niniejszym postępowaniem, a dotyczy konfliktu oskarżonego z byłą żoną i utrwalonego przez nią wizerunku ojca, czego wyrazem są pogardliwe słowa syna oskarżonego, który określa go mianem „T. z (...)” - fikcyjnej postaci z gry komputerowej i innymi lekceważącymi sformułowaniami;

ii. w części zaskarżonego punktu 2. na mocy art. 438 pkt 4 k.p.k.:

1. rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu za czyn opisany w punkcie II. części wstępnej orzeczenia w wymiarze 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, polegającą na niedostosowaniu orzeczenia do dyrektyw wymiaru kary i nieuwzględnieniu w sprawie okoliczności łagodzących o charakterze katalogu otwartego, które w sytuacji oskarżonego należało wziąć pod rozwagę, w postaci popełnienia przestępstwa pod wpływem wzburzenia usprawiedliwionego okolicznościami poprzez brak kontaktu oskarżonego ze swoim małoletnim synem i niewłaściwe zrozumienie sytuacji szarpania rowerem, chęć niesiania pomocy dziecku, w błędnym przekonaniu, że pomoc ta jest wymagana, a nadto z uwagi na chęć poprawy swojego wizerunku w oczach z dzieckiem, które odtrąca swojego ojca i tym samym niniejsze przełożyło się na przekroczenie dolegliwości wymierzonej oskarżonemu kary nad stopniem jego winy:

2. rażącą niewspółmierność środka karnego orzeczonego wobec oskarżonego za czyn opisany w punkcie II. części wstępnej orzeczenia w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres dwóch lat, polegającą na nadmiernej dolegliwości orzeczonego środka karnego w stosunku do oskarżonego, prowadzącego działalność gospodarczą, której głównym przedmiotem jest handel samochodami, co związane pozostaje z koniecznością częstych wyjazdów w celach nabycia i sprowadzenia pojazdu, a tym samym przy orzeczonym środku karnym również z korzystaniem z pomocy osób trzecich, a zatem w przypadku orzeczenia niniejszego zakazu na okres jednego roku byłoby wysoką dolegliwością dla sprawcy, skutkującą właściwym oddziaływaniem w ramach prewencji szczególnej, wobec czego orzeczony przez Sad I instancji zakaz wskazuje na przekroczenie dolegliwości wymierzonej oskarżonemu kary nad stopniem jego winy;

iii. w części zaskarżonego punktu 3. na mocy art. 438 pkt 4 k.p.k.:

1. rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu za czyn opisany w punkcie III. części wstępnej orzeczenia w wymiarze 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności, polegającą na niedostosowaniu orzeczenia do dyrektyw wymiaru kary i nieuwzględnieniu w sprawie okoliczności łagodzących o charakterze katalogu otwartego, które w sytuacji oskarżonego należało wziąć pod rozwagę, w postaci całkowitego pokrycia kwoty zaległych alimentów w toku postępowania przez oskarżonego i nie pozostawania w stanie zaległości aż do chwili obecnej, a tym samym naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem, które to zostało dokonane w błędnym przekonaniu, że kwota pozostaje rozliczona poprzez ustalenia między rodzicami małoletniego syna, a zatem niniejsze przełożyło się na przekroczenie dolegliwości wymierzonej oskarżonemu kary nad stopniem jego winy:

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Ad I

Art. 7 k.p.k. ( określający zasadę swobodnej oceny dowodów ) stanowi, że organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego

Przekonanie sądu orzekającego o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną wskazanego przepisu tylko wtedy, gdy: a) jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.), i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.), b) stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.), c) jest wyczerpujące i logicznie - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - umotywowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.). Pogląd taki, który Sąd Okręgowy w całości podziela, wyraził Sąd Najwyższy w nadal aktualnym wyroku z dnia 22 lutego 1996 r., sygn. akt II KRN 199/95 (OSN PiPr 1996/10/10; por. także - wyrok SN z dnia 16 grudnia 1974 r., sygn. akt Rw 618/74, OSNKW 1975/3-4/47; wyrok SN z dnia 9 listopada 1990 r. , sygn. akt WRN 149/90, OSNKW 1991/7-9/41).

Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia to błąd, który wynika bądź to z niepełności postępowania dowodowego, bądź też z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów. Może on więc być wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów ( art. 7 kpk ), np. błąd logiczny w rozumowaniu, zlekceważenie niektórych dowodów, danie wiary dowodom nieprzekonującym, bezpodstawne pominięcie określonych twierdzeń dowodowych, oparcie się na faktach w istocie nieudowodnionych itd. W orzecznictwie trafnie podnosi się, że zarzut ten jest słuszny tylko wówczas „gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania”, nie może on natomiast sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu ( wyrok Sądu Najwyższego z 24.03.1975r., II KR 355/74, OSNPG 9/1995 poz. 84 ), przy czym jest to aktualne jedynie przy zarzucie błędu o charakterze dowolności. Tego typu zarzut co do błędu w ustaleniach faktycznych to bowiem, jak zasadnie się wskazuje, nie sama odmienna ocena materiału dowodowego przez skarżącego lecz wykazanie , jakich konkretnych uchybień w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w dokonanej ocenie materiału dowodowego ( wyrok Sądu Najwyższego z 22.01.1975r., I KR 197/74, OSNKW 5/1975 poz. 58 ).

Apelacja w tej części ma charakter wybitnie polemiczny nie wskazuje na nieprawidłowości w ocenie zebranego materiału dowodowego takich o jakich wyżej mowa.

Zeznania B. S. k. 3: „mój były mąż od kwietnia tego roku ( 2023r. ) jeździ za synem E. grozi mu, że go dopadnie i dostanie za swoje”…”natomiast jeździ za mną wokół domu aby go było widać”…”wcześniej było tak, ze wydzwaniał cały czas, jednakże teraz przestał i zaczął jeździć za nami”…”cały czas czuje się zagrożona ze swoją rodziną”

k. 149: „były mąż jeździł za synem nawet parę razy w tygodniu, zajeżdżał mu drogę wykrzykiwał”… „potem zaczął co chwile wydzwaniać po 10-15 razy dziennie”… „do tego jeździł za synem i wykrzykiwał”…. „ja też byłam nękana, podjeżdżał pod dom… jak mnie zobaczył to wykrzykiwał, ze pożałuje. Ja czułam się zagrożona ale najbardziej bałam się o syna.”

Zeznania P. R. ( córki oskarżonego ) k. 28 -29 „jak tylko zrobiło się ciepło jakoś tak od kwietnia tego roku ojciec zaczął jeździć za moim bratem oraz krążyć wokół naszego domu. Jego zachowanie stopniowo się nasilało. Zdarzało się, że nawet już pod szkołą czekał na E.… „mój ojciec jeździ za bratem nie dlatego, że się nim interesuje ale tylko po to by zdenerwować brata i uprzykrzyć tym mojej mamie życie. Całe życie nie interesował się mną i bratem”… „mama opowiadała, że była taka sytuacja, że podjechał pod dom i krzyczał, ze pożałuje tego, że buntuje E. przeciwko niemu”… „widziałam, ze ojciec zaparkował samochód siedzi w nim i gapi się na nasz dom”

k. 151: „podjeżdżał kilka razy w ciągu dnia albo stał na górce i patrzył”

zeznania świadka A. D. ( ojca B. S. ) k. 197: „oskarżony podjeżdżał pod nasz dom, stawał naprzeciwko i patrzył”

zeznania E. S. k. 56 – 57, nagranie z przesłuchania k. 59: „jak się zrobiło ciepło to jeździł za mną dzień w dzień…dużo było sytuacji, ze krzyczał przy kolegach…podjeżdżał pod dom ja się chowałem on wtedy krzyczał do mamy”

Jeśli wziąć pod uwagę, że zeznania B. S. i P. R. ( które składały zeznania również w postepowaniu przygotowawczym) są konsekwentne, że wszystkie wyżej wskazane zeznania korespondują ze sobą, że zeznania E. S. korespondują z zeznaniami jego kolegów D. M. ( k. 202 – 202a, nagranie z przesłuchania k. 201 ) oraz M. P. ( k. 212 – 213, nagranie z przesłuchania k. 211 ) te zaś korespondują z nagraniem z monitoringu spod sklepu (...) z dnia 2 września 2023r. ( k. 13 ) to stwierdzić należy, ze zarówno ocena tych dowodów dokonana przez sąd I instancji, jak poczynione przez ten sąd na ich podstawie ustalenia faktyczne są prawidłowe.

Z tak zgromadzonego materiału dowodowego ewidentnie wynika, że oskarżony jeździł za swoim synem, podjeżdżał pod dom, w którym zamieszkiwał on ze swoją matką. Z ich zeznań wprost wynika, że czuli się oni takim zachowaniem oskarżonego nękani a nawet zagrożeni. Nie można przy tym zgodzić się z twierdzeniem autora apelacji, iż sytuacja z dnia 2 września 2023r. miała charakter jednostkowy. Warto w tym miejscu zauważyć, ze nawet kolega E. S. – M. P. zeznał, iż wszyscy czuli się mocno wystraszeni przebiegiem zdarzenia z dnia 2 września 2023r.

Reasumując zdaniem sądu okręgowego zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie.

Ad II i III

Również te zarzuty w ocenie sądu okręgowego nie zasługują na uwzględnienie.

Rażąca niewspółmierność kary w rozumieniu art. 438 pkt 4 k.p.k. zachodzi wówczas, gdy orzeczona kara bądź suma zastosowanych kar zasadniczych i środków karnych wymierzonych przez sąd za przypisane oskarżonemu przestępstwo nie uwzględnia należycie stopnia szkodliwości społecznej czynów oraz nie realizuje w wystarczającej mierze celów kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie ma uczynić w stosunku do osoby skazanej. Innymi słowy, tylko wtedy można uznać, że przesłanka rażącej niewspółmierności kary jest spełniona, jeśli z punktu widzenia nie tylko sprawcy, ale i ogółu społeczeństwa, kara jawi się jako niesprawiedliwa, zbyt drastyczna, przynosząca nadmierną dolegliwość.

Oczywistym jest, iż zmiana kary w instancji odwoławczej nie może następować w każdym przypadku, lecz wyłącznie wówczas, gdy kara orzeczona nie daje się akceptować z powodu różnicy między nią a kara sprawiedliwą, różnicy o randze zasadniczej rażącej. Taka sytuacja – w ocenie Sądu Okręgowego, nie ma miejsca w niniejszej sprawie, co czyni niezasadnym podniesiony w apelacji przez jej autora zarzut rozpatrywany na gruncie wspomnianego art. 438 pkt 4 k.p.k.

Rażąca niewspółmierność kary jest uchybieniem w zakresie konsekwencji prawnych czynu, a zatem realnie można o niej mówić wówczas, gdy suma zastosowanych kar i środków karnych, wymierzonych za popełnione przestępstwo, nie odzwierciedla należycie stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz nie zapewnia spełnienia celów kary. Ponadto, orzeczona kara lub środek karny mogą być uznane za niewspółmierne, gdy nie uwzględniają w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnionego czynu, jak i osobowości sprawcy ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30.06.2009r. sygn. akt WA 19/09, OSNwSK 2009/1/1255 ).

W innym swoim wyroku Sąd Najwyższy stwierdza, że rażąca niewspółmierność kary występuje wtedy, gdy kara orzeczona nie uwzględnia w należyty sposób stopnia społecznej szkodliwości przypisywanego czynu oraz nie realizuje wystarczająco celu kary, ze szczególnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych. Pojęcie niewspółmierności rażącej oznacza znaczną, wyraźną i oczywistą, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą ( zasłużoną ). Przesłanka rażącej niewspółmierności kary jest spełniona tylko wtedy, gdy na podstawie ustalonych okoliczności sprawy, które powinny mieć decydujące znaczenie dla wymiaru kary, można przyjąć, iż zachodzi wyraźna różnica między karą wymierzoną a karą, która powinna zostać wymierzona w wyniku prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22.10.2007r. sygn. akt SNO 75/07, LEX nr 569073 )

Odnosząc się do argumentów zawartych w pkt II zarzutów apelacji stwierdzić należy, że okoliczności podniesione przez obrońcę oskarżonego nie maja znaczenia dla prawidłowego ukształtowania kary za przypisany oskarżonemu czyn z art. 244 k.k. Pomijając nawet kwestię, że zdarzenie z dnia 2 września 2023r. było tym, które skłoniło B. S. do złożenia doniesienia o nękaniu przez oskarżonego zarówno jej osoby, jak i przede wszystkim ich syna E.. Trudno jest uznać, że decydując się na niestosowanie się do orzeczonego wcześniej zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych oskarżony tego dnia działał w wyjątkowej sytuacji motywacyjnej co zdaje się sugerować skarżący. Nawet jeżeli przyjąć, iż miał on tego dnia wyjątkową potrzebę kontaktu z synem mógł ją zrealizować nie naruszając wcześniej orzeczonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Mógł np. skorzystać z taksówki, mógł poprosić o podwiezienie kogoś ze swoich znajomych, czy też wreszcie mógł skorzystać z usług transportu publicznego.

Oskarżony był już uprzednio wielokrotnie karany sądownie. W tej sytuacji wymierzenie kary 6 miesięcy pozbawienia wolności a wiec w dolnej granicy zagrożenia ustawowego ( przepis art. 244 k.k. przewiduje karę od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności ) nie jawi się jako niewspółmiernie surowe.

Podobnie należy ocenić orzeczony wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat. Środek ten można bowiem wymierzyć od roku do 10 lat. Został on zatem wymierzony w prawie najniższym możliwym wymiarze. Co przy uwzględnieniu uprzedniej karalności oskarżonego nie czyni orzeczonego środka rażąco niewspółmiernie surowym. Podnoszone zaś przez skarżącego okoliczności związane z charakterem prowadzonej przez oskarżonego działalności gospodarczej i koniecznością korzystania z pomocy osób trzecich uznać zaś należy za normalne nie wybiegające ponad potrzebę właściwej represji karnej dolegliwości związane z orzeczeniem środka karnego stanowiące konsekwencje orzeczonego środka karnego.

Odnośnie zaś kary orzeczonej za przestępstwo nie alimentacji z art. 209§1 k.k. zauważyć należy, iż całkowite pokrycie zaległych alimentów, na co wskazuje autor apelacji miało miejsce już w toku przedmiotowego postępowania ( co zresztą sąd I instancji uwzględnił jako okoliczność łagodzącą ). Nie wpływa to jednak na stopień zawinienia.

Oskarżony nie mógł działać w błędnym przekonaniu, że kwota alimentów pozostanie rozliczona przez ustalenia pomiędzy nim a B. S.. Oskarżony twierdził w swoich wyjaśnieniach ( k. 102 ), że nie płacił alimentów, gdyż miał umowę z B. S., że zostaną na nie zaliczone pieniądze, które ma ona z wynajmu domu przy ul. (...) w B.. Tymczasem jak wynika z zeznań B. S. ( k. 103 ) dom przy ul. (...) w B. stanowi jej wyłączną własność a poza tym przez ostatnie pól roku ( była przesłuchiwana w dniu 24 stycznia 2024r. ) nikt tam nie mieszka – nie wynajmuje go.

Uwzględniając zatem wysoki stopień społecznej szkodliwości przestępstw niealimentacji, to że oskarżony przecież cały czas prowadzi własną działalność gospodarczą, jego uprzednią karalność uznać należy, iż wymierzona za to przestępstwo kara 3 miesięcy pozbawienia wolności nie razi swą nadmierną niewspółmierną do wyżej wskazanych okoliczności surowością.

Również orzeczoną wobec oskarżonego karę łączną nie sposób uznać za rażąco, niewspółmiernie surową. Kara to została orzeczona w wymiarze 1 roku pozbawienia wolności, a więc w dolnych granicach możliwości ( można było orzec kare od 11 miesięcy ), przy zastosowaniu zasady absorpcji ( prawie całkowitej ).

Także orzeczony środek karny zakazu zbliżania się do pokrzywdzonych i kontaktowania się z nimi na okres 2 lat. Podobnie orzeczone na rzecz pokrzywdzonych nawiązki w kwocie po 3000zł. nie są rozstrzygnięciami, które powodują rażącą, niewspółmierność następstw dla oskarżonego wynikającą z zaskarżonego wyroku.

Orzeczony środek karny ma charakter zabezpieczenia i ochrony interesów pokrzywdzonych a okres na jaki go orzeczono nie jest nadmierny. Orzeczone zaś nawiązki mają charakter kompensacyjny i stanowią swoistą rekompensatę za doznane przez nich wszelkie niedogodności związane z zachowaniem się oskarżonego i popełnionym przez niego przestępstwem a kwota tych nawiązek nie jest wygórowana.

Wniosek

wniósł o: zmianę zaskarżonego orzeczenia:

1. w punkcie I części dyspozytywnej wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego D. S. popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie 1 części wstępnej wyroku

oraz w konsekwencji do powyższego zmianę zaskarżonego orzeczenia:

2. poprzez uchylenie punktu II. części dyspozytywnej wyroku;

3. poprzez uchylenie punktu III. części dyspozytywnej wyroku;

4. w punkcie IV. części dyspozytywnej wyroku poprzez uznanie oskarżonego D. S. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie 2. części wstępnej wyroku i za to na podstawie art. 244 przy zastosowaniu art. 60 § 2 k.k. oraz 60 § 6 pkt 4 k.k. wymierzenie mu kary grzywny w wymiarze 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej za równoważną kwocie 40 (czterdzieści) złotych;

5. w punkcie V. części dyspozytywnej wyroku poprzez orzeczenie na podstawie art. 42 § 2 k.k. wobec oskarżonego D. S. zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów na okres 1 (jednego) roku;

6. w punkcie VII. części dyspozytywnej wyroku poprzez uznanie oskarżonego D. S. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie 3. części wstępnej wyroku i za to na podstawie art. 209 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 60 § 2 pkt 2 k.k. oraz 60 § 6 pkt 4 k.k. wymierzenie mu kary grzywny w wymiarze 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej za równoważną kwocie 40 (czterdzieści) złotych;

7. w punkcie VIII. części dyspozytywnej wyroku poprzez połączenie na podstawie art. 85 § 1 k.k. w zw. z art. 86 § 1 i 2 k.k. wymierzonych oskarżonemu D. S. kar jednostkowych za zbiegające się przestępstwa opisane w punktach od I. do III. części wstępnej orzeczenia i wymierzenie oskarżonemu łącznej kary grzywny w wymiarze 200 (dwieście) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej za równoważną kwocie 40 (czterdzieści) złotych;

8. w punkcie X. części dyspozytywnej wyroku poprzez zwolnienie oskarżonego D. S. z kosztów sądowych, w tym odstąpienie od wymierzenia mu opłaty.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wyżej już wskazano powody nieuwzględnienia zarzutów zawartych w apelacji obrońcy oskarżonego. W tej sytuacji zawarte w apelacji wnioski dotyczące zmiany zaskarżonego wyroku również nie zasługują na uwzględnienie.

Odnosząc się zaś do propozycji autora apelacji dotyczącej wymierzenia oskarżonemu za przypisane mu czyny kar grzywny stwierdzić należy, iż zdaniem sądu okręgowego nie jest wskazane w sytuacji oskarżonego, który był wielokrotnie karany za przestępstwa przy kolejnym konflikcie z prawem orzekanie kar najłagodniejszego rodzaju ( grzywny ). Postawa oskarżonego bowiem – ponowne popełnianie przestępstw pomimo uprzedniego karania – świadczy o jego niepoprawności, o tym, iż wymaga on resocjalizacji w warunkach pozbawienia wolności.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot utrzymania w mocy

Całość zaskarżonego wyroku

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Wcześniej już przedstawiono powody dla których sąd okręgowy nie uwzględnił zarzutów zawartych w apelacji wywiedzionej przez obrońcę oskarżonego. Nie znalazł też jakichkolwiek podstaw do ingerencji w zaskarżony wyrok z urzędu.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II

Na podstawie art. 636§1 k.p.k. z powodu nie uwzględnienia apelacji wywiedzionej w imieniu oskarżonego kosztami sądowymi za postepowanie odwoławcze należało obciążyć Skarb Państwa – w tym opłatą ( w kwocie 120zł. ) za drugą instancję – art.8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Sprawstwo i wina oskarżonego odnośnie zarzucanego mu w pkt I czynu oraz rażąca surowość orzeczonych kar za pozostałe dwa zarzucane oskarżonemu przestępstwa.

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☒

co do winy

☒

co do kary

☒

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana