Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 marca 2025 r.

Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie :

Przewodniczący – Sędzia Robert Bednarczyk

Protokolant Agnieszka Telega

po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2025 roku

sprawy K. P. ur. (...) w L.

c. P. i M. z domu P.

obwinionej z art. 86 § 1 kw

z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionej

od wyroku Sądu Rejonowego w Lubaniu

z dnia 22 października 2024 r. sygn. akt II W 670/23

zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnia obwinioną K. P. od popełnienia zarzucanego jej czynu a kosztami sądowymi obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt VI Ka 28/25

UZASADNIENIE

K. P. obwiniona została o to, że w dniu 16 marca 2023 roku o godzinie 07:45 w miejscowości O., woj. (...) na ul. (...) kierując pojazdem marki N. (...) o nr rej. (...) nie ustąpiła pierwszeństwa przejazdu będąc na drodze wewnętrznej kierującemu pojazdem m-ki C. (...) o nr rej. (...) czym stworzyła zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla J. S., tj. o czyn z art. 86 § 1 kw. Wyrokiem z dnia 22 października 2024r. w sprawie II W 670/23 Sąd Rejonowy w Lubaniu uznał ja za winną popełnienia zarzucanego jej czynu, stanowiącego wykroczenie z art. 86 § 1 kw i za to na podstawie art. 86 § 1 kw w zw. z art. 39 § 2 kw wymierzył obwinionej karę nagany, zaś na podstawie art. 121 § 1 kpow w zw. z art. 624 § 1 kpk i art. 17 ustęp 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych zwolnił ją od ponoszenia kosztów sądowych i nie wymierzył opłaty.

Apelację od powyższego rozstrzygnięcia wniosła obrońca K. P.. Zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, w sposób istotny wpływający na jego treść, polegający na przyjęciu, że obwiniona K. P., poruszając się w dniu 16 marca 2023 r. w O. ulicą (...) w kierunku ulicy (...) powinna wiedzieć, że ulica (...) jest drogą wewnętrzną, a tym samym przy włączaniu się do ruchu powinna ustąpić pierwszeństwa przejazdu pokrzywdzonemu J. S., poruszającemu się ul. (...) w sytuacji, gdy: sposób wykonania obu ulic (w szczególności fakt, iż obie ulice są w całości pokryte asfaltem) oraz brak jakiegokolwiek oznakowania ulicy (...) jako drogi wewnętrznej oraz brak oznakowania połączenia obu tych ulic znakami pionowymi, poziomymi czy sygnalizacją świetlną; funkcjonariusze Policji, podejmujący interwencję na miejscu zdarzania nie byli w stanie ustalić pierwszeństwa przejazdu pojazdów poruszających się w obrębie skrzyżowania tworzonego przez te ulice, a pierwszeństwo to ustalone zostało dopiero po pewnym czasie od momentu zdarzenia na podstawie dokumentacji przedstawionej przez pracownika Urzędu Miasta i Gminy O.; znak A-7 „ustąp pierwszeństwa przejazdu” przy wyjeździe z ulicy (...) na ulicę (...) postawiony został dopiero po zdarzeniu z dnia 16 marca 2023 r. w następstwie stwierdzenia przez pracowników Urzędu Miasta i Gminy O., że postawienie takiego znaku jest konieczne, co prowadzi do wniosku, że w dacie zdarzenia obwiniona nie miała podstaw do przyjęcia, że ulica (...) w O. jest drogą wewnętrzną, a tym samym zasadnie mogła przyjmować, że pierwszeństwo przejazdu na skrzyżowaniu z ulicą (...) odbywa się przy zastosowaniu reguły prawej ręki, skarżąca wniosła o zmianę wyroku Sądu Rejonowego w Lubaniu II Wydział Karny z dnia 22 października 2024 r., sygn. akt II W 670/23, poprzez uniewinnienie obwinionej K. P. od zarzucanego jej czynu, ewentualnie o uchylenie tego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Apelacja jest zasadna.

Faktem jest, że obwiniona poruszała się po drodze wewnętrznej a co za tym idzie miała ona obowiązek ustąpienia J. S. pierwszeństwa przejazdu. Rzecz jednak w tym, że ani na ul. (...), ani tez na ul. (...) nie był ustawiony jakikolwiek znak drogowy, z jakiego wynikałaby hierarchia owych dróg. Wbrew stanowisku Sądu Rejonowego umieszczone w rejonie kolizji, do jakiej doszło, lustro drogowe umożliwiało wprawdzie uczestnikom ruchu drogowego obserwację przedpola jazdy, lecz żadną miarą nie określało pierwszeństwa przejazdu. Wszak pierwszeństwo takie określają znaki i sygnały drogowe a w przypadku ich braku zastosowanie ma tzw. reguła prawej ręki. K. P. mogła zatem zasadnie domniemywać, że wobec braku jakiegokolwiek oznaczenia reguła ta ma zastosowanie, co wyłącza możliwość przypisania jej choćby nieumyślnego spowodowania zagrożenia w ruchu drogowym. Co znamienne, nawet funkcjonariusze policji, którzy przybyli na miejsce zdarzenia nie byli w stanie ocenić, kto w realiach przedmiotowej sprawy miał pierwszeństwo przejazdu, zaś hierarchię dróg ocenili dopiero po konsultacji z pracownikiem Urzędu Miasta O. i po pozyskaniu z tego Urzędu odpowiedniej mapy. Nie sposób w tej sytuacji wymagać, by obwiniona wiedzę taka posiadała a skoro tak, to nie sposób przypisać jej sprawstwa w zakresie zarzuconego wykroczenia. Konsekwencja powyższego jest powinność uniewinnienia K. P. od zarzutu popełnienia zarzucanego jej wykroczenia. Zupełnie natomiast niezrozumiałym jest zawarty w apelacji alternatywny wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Nie znajduje on jakiegokolwiek uzasadnienia w realiach procesowych, zaś skarżąca nie podała w apelacji żadnego argumentu, jaki wniosek ów mógłby uzasadnić.